Volg je neus

Vroeger in de muziekschool leerden we naast noten zingen (en natuurlijk piano spelen) ook soms gewone liedjes. Één van die liedjes ging als volgt:

Ik heb een goed rapport
ik doe aan sport
‘k eet alles van mijn bord
ik doe aan sport
mijn dagen zijn te kort
ik doe aan sport
en als er thuis een keer iets schort
of als de leraar heeft gemord
dan niet gekniesd of niet geknord
ik stort mij in de sport

De sportieve lezer knikt enthousiast wanneer hij dit leest: er zit veel waarheid in dit liedje, denken ze. De minder sportieve lezer zucht, en dreigt al verloren te zijn bij de titel van dit bericht. Voor deze laatste: Proficiat, je bent al tot hier geraakt. Nog een beetje verder en wie weet, morgen trek ook jij misschien je loopschoenen aan.

Vroeger behoorde ik ook tot de niet-sporters. Ik heb nooit gedacht: pff, sporten, niets voor mij. Neen, in tegendeel, ik heb altijd graag gesport. Tenminste, achteraf. Na de LO-les voelde ik mij altijd goed. Ik had dan wel altijd een beetje een hoestje de rest van de dag, maar ik voelde me ook een beetje licht in mijn hoofd, en ik voélde mijn lichaam. Dat vond ik wel leuk.

Niet leuk genoeg blijkbaar om zelf, 100% vrijwillig, op regelmatige basis een beetje te gaan sporten. Puur voor het plezier. Daar had ik de tijd niet voor. Of de knieën. Of ik wilde liever wat langer in mijn bed blijven liggen. Wat langer op de computer zitten. De eerste vijf minuten van de film niet missen. Een partijtje schaken tegen mijn moeder. Mijn boek uitlezen. Je kent het wel.

Vorig jaar in september wilde ik dan toch écht iets doen van sport. Omdat ik 5 dagen op 7 in Gent vertoef, leek het me het beste daar een sport te zoeken. Lang duurde het niet voor ik de ideale sport gevonden had: één keer per week ging ik roeien.

Zalig om op het water te vertoeven, eenden, reigers en andere waterdieren van relatief dichtbij te zien, het water te horen klotsen, het regelmatige ritme van je slagen te voelen, het water te ruiken, de mensen langs het water te bestuderen…

Helaas, in het tweede semester werden de roeitrainingen verlegd naar een dag in de week die mij niet paste. Op zoek naar een andere sport.

Het duurde een tijdje voor ik iets leuks wist, en ik dreigde in mijn oude sportloze leventje te vervallen. Tot een vriendin en ik beslisten om elke week af te spreken op de atletiekpiste en er onze toertjes te lopen.

Nu lopen we al enkele maanden, en het gaat heel goed. Ik heb geleidelijk aan opgebouwd tot de 8 km en die loop ik nu zonder al te veel moeite. Ik word zowaar een beetje sportverslaafd: nu het vakantie is, houd ik het niet op de ene keer in de week. Ik doe elke dag wel iets van sport.

En is dat een sleur? Neen. Sport is leuk! En omdat er zo veel mogelijkheden zijn, is er voor elk wel wat wils. Houd je van ballen? Iedereen kan je wel een handvol sporten opnoemen die wel iets voor jou zouden kunnen zijn: basketbal, voetbal, volleybal, handbal, netbal, tennis, baseball, rugby, squash, hockey, krachtbal, waterpolo,… Ben je niet zo’n ballenmens? Mogelijkheden zat: lopen, fietsen, zwemmen, muurklimmen, paardrijden, roeien, badminton, turnen, judo, surfen, dansen, skaten, springen, boogschieten, schaatsen, wandelen, boksen, zeilen, schermen,… Je kunt er één uit het lijstje kiezen, en kun je niet kiezen, probeer ze dan eens allemaal!

En dat sporten heeft ook nog andere gevolgen: waar mijn uitstelgedrag het vroeger altijd van mijn karakter won, moet het nu af en toe toch eens het onderspit delven, en dat in de vakantie!

En met die vakantie voor de deur (of misschien is ze ook voor jou al een tijdje bezig), is dit het ideale moment om er eens werk van te maken. En wanneer de dagelijkse sleur weer begint, zal je met veel plezier regelmatig ter ontspanning gaan sporten!

Het is gebeurd. Hasselt heeft verloren. De sympathieke meisjes Yanaïka en Stephanie hebben verloren. Van Leuven. Van de sympathieke Jelle en Micheline, die ik hun restaurant van harte gun. Maar toch iets minder dan dat ik het de meisjes van Exquisa gegund had.

Yanaïka, Stéphie, Filip en David en de meisjes van de zaal, het ga jullie goed. Het heeft niet mogen zijn, helaas. Dus huil maar nog een potje, niemand neemt het je kwalijk. En daarna: kop op! Al lust ik geen patatten, als jullie ooit je eigen aardappelrestaurant openen, dan kom ik er eens eten. Beloofd! So go for it! Auf Wiedersehen!

Ze zijn er geraakt! In de finale!

Antwerpen eruit gebonjourd. Adieu, zwaaien met het handje! Wij blij! Nou ja, natuurlijk is het voor hen jammer. Het is voor iedereen jammer natuurlijk. Om te verliezen. Om een gratis zaak aan je neus voorbij te zien gaan. Om op televisie arrogant over te komen, dan het deksel op je neus te krijgen en te weten dat half Vlaanderen juicht om jouw verlies… Maar ah, ze hadden maar bij hun leest moeten blijven: de fitnesszaak en al wat erbij hoort. Daar waren ze goed in hoor, getuige dit filmpje:

Maar genoeg over Antwerpen. Da’s een afgesloten hoofdstuk.

Hasselt! Gisteren waren ze weer schattig. Ik denk dat die scènes over hun geldproblemen vele harten zullen hebben gewonnen. Want ja, voor zij die gisteren naar Eurosong zaten te kijken, als Yanaïka en Stephanie (Stéphie voor de vrienden, en voor zij die zich als vrienden gaan identificeren. Neenee, ik denk aan niemand ) de finale niet winnen, dan is voor hen het sprookje gedaan. Definitief. Zij hebben niet het geld om een eigen zaak te starten. Ze zijn nog jong, Stéphie (oei, nu doe ik het ook…) studeert zelfs nog. Of: studeerde, want ze heeft haar studies stopgezet voor de droom van haar vriendin. Die nu toch ook haar droom geworden is. Want ze lijkt zich toch wel te amuseren als gastvrouw. En trouwens, als koppel een eigen zaak opstarten, dat is een beetje een kindje hé, dat je krijgt. En het zou toch jammer zijn als die twee hun kindje moesten laten adopteren, omdat ze het geld niet hebben om er voor te zorgen…

Jaja, een beetje medelijden wekken hé, dat werkt altijd als er stemmen geronseld moeten worden! Maar dat medelijden is niet de enige reden waarom de Exquisa moet winnen, oh nee! Objectief gezien vind ik hen ook het best. Niet van alle restaurants, dat kan ik niet zeggen als ik echt objectief moet zijn. Antwerpen was waarschijnlijk net iets hoger van kwaliteit. Maar ja, met alleen kwaliteit kom je in het leven ook niet ver hé. ‘t Is belangrijk dat je sympathiek bent ook. Heel belangrijk zelfs. Niet alleen om het ver te schoppen, want als je alleen maar sympathiek bent opdat je het ver zou schoppen, dan is dat niet sympathiek. Eerder achterbaks. Hypocriet. En daarmee bedoel ik zeker niet dat Yanaïka en Stephanie hypocriet zouden zijn hé! Bij hen lijkt de sympathie heel natuurlijk. Bij Jelle en Micheline ook trouwens. Ja, ook zij verdienen het om Mijn restaurant te winnen.

Maar er kan natuurlijk maar één winnaar zijn. En dan kies ik toch resoluut voor Hasselt. En jullie met mij. Hoop ik. Voor Yanaïka en Stéphie (Ja, laten we allemaal maar vriendschappelijk doen. Dat schept een band. En banden scheppen stemmen!). En voor jullie zelf hoop ik het ook, want het zal je beste dag niet zijn als je het niet doet (bij sommige mensen helpt dreigen beter dan échte argumenten. Bij deze heb ik ook die doelgroep overtuigd. Voor de niet-doelgroep: vrees niet, ik ben heel vreedzaam!).

Waarom Hasselt? Waarom niet Leuven, als die toch zo sympathiek zijn ook? Waarom is de kwaliteit van Hasselt beter dan die van Leuven, terwijl het toch Leuven is die door de jury rechtstreeks de finale in gestuurd is? Wel, zoals ik vorige week al verkondigde, omdat de hoofdtroef (als niet: de enige troef) van Leuven tijdens dat beoordelingsetentje maître Willy was. Maar maître Willy is niet eens van hen. En waar ik vorige week nog twijfelde of ik niet gewoon niet tegen mijn verlies kon, is het mij tijdens de voorbije afleveringen toch meer dan duidelijk geworden: zonder Willy zinkt de zaal, diep tot op de bodem. Niet dat Wouter zo slecht is hoor, ik vermoed dat ze hem slechter afschilderen dan hij is, gewoon, voor de sensatie. Jammer voor die jongen trouwens. Hij heeft het denk ik al niet altijd even gemakkelijk, als verlegen rosse jongen. Niet dat ik iets tegen verlegen jongens heb hoor. Of tegen ros. Dat kan heel mooi zijn voor katten! Neen, zonder lollen, ik heb niets tegen verlegen rosse jongens. Maar ik weet wel dat verlegen rosse jongens een risicogroep zijn. Voor pesten. Dat pesten niet mag, weten we allemaal. Maar dat het gebeurt, weten we ook allemaal. Het zit nu eenmaal in de menselijke natuur. Pesten. Nee, Wouter mag er wezen, en wat mij betreft, ook als maître! Maar toch, zonder Willy als maître d’hôtel haalt d’Hoogeschool niet het niveau van concurrent Exquisa.

Wat een preek alweer. Wat een campagnevoering. En dat gratis en voor niets! Alhoewel, stiekem hoop ik natuurlijk op een gratis etentje voor twee, als dank omdat jullie nu allemaal massaal “Hasselt” zullen sms’en naar 3274… 75 cent per sms. En stuur je “Leuven”, dan betaal je het dubbele, aja! (Zo, nu zijn ook de naïeve medemensen overtuigd.) En als ik dan dat gratis etentje win, dan weet ik alvast wie er NIET meemag: al wie Stéphie tegen Stephanie zegt en met een niet nader beschreven welbepaalde tshirt de keuken binnen zou huppelen. Want een etentje voor twee, is er eentje voor twee, en niet eentje voor één plus kok!

5 provincies, 5 duo’s, 5 beginnende restaurants.

Het westen van het noorden van ons land is reeds geëlimineerd. Eerst de twee Gentse schoonbroers, wiens ambitie eten te maken “voor het Gentse volk” niet strookte met het concept “toprestaurant”. Daarna het nog veel te prille koppeltje Pieter en Ghislaine, aka “geit van het jaar”, uit de moeder der badsteden. Oostende zal hen niet missen. De VTM-kijkers misschien wel, met alle sensatie die deze verloofden brachten.

Nog 3 te gaan. Antwerpen, winnaars als je hen mag geloven. Leuven, de underdogs. Gevaarlijke underdogs wel, zoals underdogs vaak blijken. En Hasselt. Sympathiek, gezellig, winnaars volgens de publieke opinie.

Gisteren werden de nominaties voor de derde eliminatieronde bekend gemaakt. De laatste eliminatieronde ook, voor de finale. Hasselt en Antwerpen moeten het tegen elkaar opnemen. Leuven, die nochtans al twee keer genomineerd was (en meer kan niet, want er zijn nog maar twee eliminatierondes geweest), zit rechtstreeks in de finale.

Proficiat Jelle en Micheline. Ik ben een goede verliezer, ik wens de winnaars proficiat. Al is het met een wrang gevoel. Misschien ben ik dan toch niet zo’n goede verliezer. Misschien heb ik gelijk. Wie zal het zeggen? Wie zal het weten? Joost misschien? Proficiat Leuven, hoewel ik het niet eerlijk vind dat jullie de jury een maître voorschotelden die niet van jullie is. Die -geef zelf maar toe- alles tot in de puntjes voor jullie geregeld heeft (een jurytafel kiezen, een kelner aanstellen voor die tafel, in de zaal rondballaderen als maître d’hotel…). Maar binnenkort moeten jullie het zelf weer doen. En hoe gesmeerd zal het dan lopen?

Maar zoals ik al zei, misschien ben ik gewoon een slechte verliezer. Daar valt iets aan te doen: als je niet goed bent in verliezen, dan moet je winnen! Laten we ons op winnen concentreren.

Ik doe niet mee aan Mijn Restaurant. Gelukkig maar , want dat zou betekenen dat ik Ghislaine was (aangezien ik West-Vlaming ben). En ik heb geen ambities om geit te worden. Niet van het jaar, niet van de maand, hoogstens van de dag als het echt moet en ik een slecht dagje heb. Maar als ik niet meedoe, hoe kan ik dan winnen? Hoe kan een supporter van Anderlecht winnen als hij niet zelf speelt? Inderdaad, omdat hij supporter is. Als “zijn ploeg” wint, dan wint hij ook! (Al zal het dan dit jaar niet zijn, helaas.)

Wel, ik ben supporter van de Exquisa, het restaurant van de sympathieke Hasseltse meisjes Yanaika en Stephanie. Dus als ik wil winnen, moet Hasselt winnen. Hasselt moet niet alleen winnen omdat ik wil winnen hoor, Hasselt moet winnen omdat ze het best zijn. Het sympathiekst, het gezelligst, het … En ze zijn goed ook. Ze brengen kwaliteit, ze hebben nog veel groeipotentieel, en zo verder en zo voort. Dat zijn niet mijn woorden, die komen van de jury, van de concurrerende kandidaten, van vele kijkers, van iedereen.

Maar als Hasselt moet winnen, dan moeten ze in de finale geraken. En dan moeten ze dus meer stemmen halen dan Antwerpen. Dat lijkt niet echt moeilijk, want Antwerpen is arrogant. En nee, Antwerpse lezers, ik heb het niet op jullie, ik heb het op het deelnemersduo. En op de kok.

Waar op Yanaika’s gezicht enkel medelijden te lezen valt wanneer Antwerpen door de jury de grond ingeboord wordt, heeft Antwerpen enkel leedvermaak bij ieder puntje van kritiek dat Hasselt over zich heen krijgt. Met de bijna uitsluitend positieve commentaar op hun Leuvense concurrenten, kon geen van beiden lachen, maar hoe zou je zelf zijn als het besef steeds meer groeit dat je laatste week wel eens geslagen zou kunnen zijn? Dat de underdog je geklopt heeft?

Dus Hasselt zal de finale wel halen. Als Vlaanderen correct stemt. Als niet alle Hasseltfans op hun lauweren gaan rusten. Ik duim alvast met de meisjes mee! En finales, die mag je niet verliezen. Dus dan duim ik nog harder. Of op z’n minst even hard.

Elke vrijdag op Canvas, zo rond 20u40: Het programma van Wim Helsen. Gegarandeerd tranen in de ogen van het lachen, hier in de huiskamer. Elke week ontvangt Wim Helsen, bij het grote publiek vooral bekend sinds zijn rubriek Vrienden van de poëzie in Man bijt Hond, 5 gasten in 5 kamertjes. Vooraf weet hij niet wat hem te wachten staat en minstens de helft van zijn bezoekjes eindigen in een fiasco.

Co-presentatrice is Sien Eggers, door mij (en met mij waarschijnlijk velen) voordien enkel gekend als Prot(p)ut uit Het Eiland. Een ware ontdekking! Haar droge manier van doen is volledig complementair met Wims “normale zelf”. Ze laat zich niet doen, is niet de grijze bijfiguur maar een volwaardige gesprekspartner, iets wat niet altijd gemakkelijk is bij Wim Helsen, denk ik.

Zie hier het allereerste kamertje van de allereerste aflevering:

Vind je het niet zo hilarisch als je eventueel verwacht had na mijn lovende woorden, bijt je dan door je teleurstelling en zap vrijdag gewoon rond 20u40 naar Canvas, want het wordt steeds beter!

Weet je wat mooi is? Verdraagzaamheid. Het is één van de waarden die je er in het katholiek onderwijs ingestampt krijgt. Maar het is vooral mooi omdat het leuk is voor jezelf. Door onverdraagzaam te zijn pest je voornamelijk jezelf. De ander hoeft niet te weten dat je hem of haar niet zo graag hebt. Alleen jij hebt er last van. Dus probeer ik zo verdraagzaam mogelijk te zijn.

Daar slaag ik vrij goed in, vind ik. Er zijn natuurlijk wel enkele personen die ik écht niet kan uitstaan, maar dat is dan ook omdat die mensen mij dingen misdaan hebben. Mensen die mij niets misdaan hebben, hebben mijn aversie niet te vrezen.

Die regel geldt voor “normale mensen”. Een klein beetje anders gaat het in zijn werk als je bekend bent. Dan hoef je mij niets te misdoen. Dan kan het volstaan dat je gezicht of je stem me niet aanstaat, dat je iets te vaak naar mijn goesting op de buis verschijnt, dat een familielid net iets te hard om je moet lachen, … Voor je het weet sta je levenslang op mijn zwarte lijst.

Heel erg uitgebreid is mijn zwarte lijst echter niet. Momenteel staan er drie personen op: 2 Bekende Vlamingen en één fictief persoon. Natuurlijk zijn er wel meer bekende figuren waar ik het niet zo voor heb, maar voor hen heb ik niet zo’n hevige afkeer als voor de 3.

Aandachtige lezers zullen wel al weten wie de eerste persoon op mijn lijstje is. Ik vermeldde hem gisteren al: Bart Peeters. Dat zal velen niet verbazen, want heel veel mensen kunnen hem werkelijk niet uitstaan. Waarschijnlijk is dat te wijten aan een overdosis Bart Peeters op de nationale televisie de laatste jaren. Trop, c’est trop en te veel is te veel. Zeker voor een opvallende en hyperactieve figuur als hij. Gelukkig voor meneer Peeters heeft hij naast een uitgebreid clubje anti’s ook meer dan genoeg fans.

De tweede BV die ik liever niet dan wel zie, is Leen Demaré. Zij heeft het helemaal zelf gezocht, met haar kinderachtige gedrag in het Swingpaleis. Hoewel Felice, ook al niet één van mijn favorieten, de vrouwen altijd oneerlijk veel voortrok, schreeuwden die onnozele trienen - Leuke Leen op kop - moord en brand omdat de venten zogezegd punten kregen die ze niet verdienden. Ik was dan ook altijd grote fan van de mannen in het Swingpaleis. Die tierende dames vond ik echt belachelijk. Leen Demaré trok daarin echt het voortouw: ze was het lievelingetje van de meester (in dit geval dus Felice), en de grootste streefster van de groep.

De laatste persoon op mijn zwarte lijst zal waarschijnlijk het meest lezers verbazen. Mijn enorme afkeer van hem is veel minder fictief dan het personage zelf. We hebben het over Mr. Bean. Je weet wel, die halve idioot die zo goed als nooit iets zegt en die de ene stommiteit na de andere uithaalt. Grappig, toch? Nou, voor mij dus niet, ik weet zelf niet eens waarom. Het is niet dat domme humor mij niet aan het lachen kan brengen, dat is allesbehalve waar. Oké, Louis de Funès is ook mijn ding niet, maar Monty Python en consoorten werken toch vaak genoeg op mijn lachspieren. Maar Mr. Bean, nee dank u. Dan kruip ik nog liever vroeg in m’n bed.

Nostalgie slaat toe! Liedjes van Kinderen voor kinderen weerklinken luid uit mijn boxen. Zinnen die toevallig rijmen, doen me spontaan zingen. (Ware het niet dat ik mezelf dan inhoud, en slechts in mijn binnenste, voor mij alleen en alleen voor mij zing.)

Ochtendhumeur

Ik herinner me dat mijn broer en ik vroeger uren voor de tv zaten om de shows van Kinderen voor kinderen te bekijken. En te herbekijken. Want vaak pakte mijn mama dat dan voor ons op. Nog steeds hebben we videocassettes met afleveringen op.

ADHD

Dus heb ik naar een aflevering gekeken dit weekend. Terwijl ik ziek was, en alleen thuis. Vol enthousiasme begon ik eraan. Een enthousiasme dat niet lang duurde, want plots herkende ik de presentator… Bart Peeters. En als je de wereld verdeelt in mensen die Bart Peeters graag hebben en mensen die Bart Peeters niet graag hebben, dan ben ik een fervente en trotse aanhanger van die tweede groep.

Twee vaders

 Maar ik herstelde me al gauw van de domper op de feestvreugde en genoot met volle teugen van Alkmaar en Sint-Genesius-Rode die elkaar met liedjes als Wakker met een wijsje en Vuur en Vlam bekampten. Dat de Nederlanders met de beker naar huis gingen, was voor mij niet echt een verrassing meer, maar het uurtje was wel geslaagd.

Ik heb zo waanzinnig gedroomd

Wat ik mij afvraag: kennen de Vlaamse kindjes van nu eigenlijk Kinderen voor kinderen nog? Of hoort dat enkel nog tot de Noord-Nederlandse cultuur? Dat zou jammer zijn, want waarom zouden onze kindjes niet naar die mooie liedjes mogen luisteren, terwijl de kindjes van onze Noorderburen naar hartelust mogen meezingen met K3, Kabouter Plop en Mega Mindy.

Ha, ha, ha, je vader

Ik had het in Lange haren, korte haren al over mijn grote idool, Katherine Moennig. Het nichtje van Gwyneth Paltrow is niet zo heel erg goed gekend bij het grote publiek, dus misschien is het wel nodig om hier eventjes kort wat meer over haar te vertellen.

Katherine Moennig (op z’n Duits uitgesproken) is een dertigjarige actrice, vooral gekend om haar rol als Shane in The L-word. Door haar nogal androgyne uiterlijk heeft ze al wel meer dergelijke rollen gekregen. Zo speelde ze in de serie Young Americans de rol van Jake/Jacqueline, een meisje dat zich als jongen voordoet omdat ze naar een jongensschool wil gaan.

Nu staat er op internet een filmpje “Shopping with Kate Moennig”. Een droom van menige fan! Kijkers van the L-word weten dat Kate vaak de kleren van haar personage Shane zelf kiest, en dan moet de eerlijke kijker toegeven: ze kan er wel wat van!

Het filmpje:

Gisteren heb ik naar enkele afleveringen van het Amerikaanse MTV-programma “A shot at love with Tila Tequila” gekeken. Amai! Ik raad het iedereen af! Sensatie krijg je, dat is zeker, maar de vraag is: willen we dat wel? Om jullie een beeld te geven van, zal ik jullie even een schets geven van de eerste twee afleveringen (verder ben ik niet geraakt):

Tila Tequila is blijkbaar een vrij bekend fotomodel. Ze loopt in het programma de hele tijd rond in een soort van bikini die meer toont dan me lief is. Het blijkt echter al gauw dat die bikini haar op het lijf geschreven staat. Bij de eerste kennismaking is ze niet te verlegen om al meteen enkele jongens innig te kussen.

Maar dan komen er ook meisjes in het spel. “I haven’t even told my parents, but I’m a bisexual”. Ook daar worden er enkele tongen gedraaid. Soms zelfs geheel zonder respect in het bijzijn van één van de andere kandidates.

Nou ja, sommige mensen zijn nu eenmaal players…

Maar als het alleen Tila Tequila zelf was geweest die me stoorde, dan was er nog niet echt een probleem geweest. Ik stoorde me ook hevig aan Niki’s stem in “Niki’s Geheim”, maar ik heb de reeks toch volledig gezien.

Neen, ook de kandidaten (de mannelijke) zijn verschrikkelijk. De programmamakers hebben duidelijk zo veel mogelijk testosteron in het programma willen steken, met als gevolg dat er in elke aflevering wel een heus gevecht ontstaat. En Tila vindt dat duidelijk niet erg, want ze stemt er de vechthanen niet eens uit.

Nu ja, beeld je die paar testosteronbommen in bij een aantal mannenhatende lesbo’s. Verschijnt er spontaan een glimlach op je snoet? Kijk dan maar eens naar “A shot at love…” en oordeel zelf.