Volg je neus

Het is hiet een tijdje windstil geweest op muziekvlak. Maar nu we er terug! En vandaag is het Prohom die onze oren mag proberen te strelen.

Helaas is youtube niet erg Prohom-vriendelijk. De liedjes die ik het mooist vind, staan er niet op. Né à la place d’un autre is heel mooi, heel rustig ook, en ook van Mise en bouche ben ik fan.

 Maar de liedjes die wel op youtube te vinden zijn, zijn ook lang niet slecht hoor. Zo heb je ça oublie d’aimer en Le miroir et moi, die qua concept misschien wel wat meehebben van Mickey 3D: de nadruk ligt op de tekst - ietwat grappig, met een boodschap. Een beetje naar kleinkunst toe dus, als je het zo wilt stellen.

ça oublie d’aimer

Le miroir et moi

Niet het Aziatische schiereiland, de voormalige Franse kolonie of een film erover, wel de populaire Franse rockgroep. Hoewel het hoogtepunt van deze in 1981 opgerichte groep in de jaren 80 lag, is Indochine nog steeds populair bij jonge en minder jonge Fransen. En ook bij niet-Fransen, waar ik een uitstekend voorbeeld van ben.

Nadat ik via de gebruikelijke weg met Indochine in contact gekomen was, kocht ik de alweer gebruikelijke cd. Na heel wat gewik en geweeg in de winkel, werd het Le Birthday Album.

Veel liedjes van Indochine zijn grappig (bijvoorbeeld Le baiser) : door het muzikale aspect, door de tekst of zelfs door het gebrek aan coherente tekst, zoals het liedje Dizzidence politik.

Le baiser

Indochine bestrijkt een heel scala aan genres. Van het rustige Le grand secret, over Mao Boy, naar het opgewekte Trois nuits of L’aventurier.

Mao Boy

L’aventurier

Heel mooi vind ik ook J’ai demandé à la lune. Stiekem ben ik weg van het romantische aspect van het liedje. Maar ook niet-romantische zielen zullen het zeker kunnen smaken, al was het maar om de mooie tekst.

J’ai demandé à la lune

Vandaag bespreek ik bij wijze van uitzondering eens één enkel liedje, Sacré Charlemagne van France Gall. Het is een leuk liedje voor de kindjes onder ons, maar ook ik vind het wel leuk (al ligt dat misschien aan het kind in mij…).

Ik heb het liedje leren kennen in de les Franse Cultuurkunde, waar ik hier al het één en ander over verteld heb. Geen cultuurkunde van Frankrijk die zichzelf serieus neemt, kan onder Charlemagne (Karel de Grote) uit natuurlijk. Karel de Grote is vooral gekend voor zijn expansiepolitiek: hij was heerser van een heel groot rijk. In de Oud-Franse Chansons de geste werden veel van zijn veldslagen verhaald. Ook de administratie kreeg vorm onder deze grote heerser. Maar daarover gaat het niet in dit lied. Nee, in dit lied wordt er op een ironische manier hulde gebracht aan de Charlemagne, vader van de schoolplicht.

 Qui a eu cette idée folle
Un jour d’inventer l’école
C’est ce sacré Charlemagne
Sacré Charlemagne
De nous laisser dans la vie
Que les dimanches, les jeudis
C’est ce sacré Charlemagne
Sacré Charlemagne

Het liedje begint ongeveer na een halve minuut.

 Tijd om de draad op te nemen waar we die achter gelaten hebben en nog eens een Franse muziekgroep te bespreken. Vandaag kies ik voor Les Fatals Picards, de groep die in 2007 Frankrijk vertegenwoordigde op Eurovision, met het liedje L’amour à la française. (En de aandachtige lezer kan misschien het niet zo toevallige verband zien tussen de titel van dat liedje en deze rubriek.)

Ik vond het liedje super! Helaas bleek ik één van de weinigen, want Frankrijk, dat als één van de grote/organiserende landen rechtstreeks geplaatst is voor de finale, eindigde 22ste (van de 24 landen).

Maar niet getreurd, Eurovision en Youtube hebben me dus een nieuwe groep leren kennen.

Dors mon fils

Leuk vind ik ook La ferme, een liedje met een laag muzikaal gehalte, waarin je een verhaaltje te horen krijgt dat vooral bestaat uit opsommingen van dieren, met af en toe grappige tussenwerpingen. Wanneer je dan na 7 minuten:

Les enfants ? Les enfants, revenez les enfants, la chanson est pas terminée hein, on n’a pas encore fait le refrain là encore ! Mais c’est toujours pareil avec les enfants, ils sont impatients, hein ! Ils ont d’énormes problèmes de concentration vos enfants, hein ! J’imagine même pas s’ils devaient écouter quelque chose de pénible, hein ! Ah vous allez voir plus tard dans la vie il faudra être plus patients les enfants, hein !
Bon, j’en étais où moi ?… Je sais plus là. Oh vous m’avez… Oh y m’… Rhaa… Y m’ont… Y m’ont fait rater… Bon, ben, j’vais reprendre depuis l’début, j’crois qu’c'est plus simple, hein ! Bon, j’fais pas l’intro, comme ça on gagne du temps.

hoort, dan slaat de paniek toe: niet nog eens! Maar gelukkig, anderhalve minuut later is het liedje toch afgelopen. En wat doe je dan? Nog eens luisteren!

La ferme

En gisteren heb ik dan nog een nieuw liedje leren kennen. Nu ja, nieuw, het bestaat al van 2007, maar ik ken het pas sinds gisteren, dus in dat opzicht kun je het wel nieuw noemen hé. Het is mooi én grappig. Luister naar Moi je vis chez Amélie Poulain.

Bij wijze van uitzondering stel ik vandaag pas op donderdag een Franse muziekgroep voor. Maar uw geduld wordt beloond door de enige rockgroep uit mijn Franse collectie: Aqme. Oordeel zelf:

Si n’existe pas

 A certains moments où rien ne va
Les choix se font à regret
Les questions se posent et commencent par “si”
Mais les réponses n’existent pas
Puisqu’il en a toujours été ainsi
On ne peut qu’en oublier la triste idée d’un choix dépassé

Het allereerste liedje dat ik van Aqme gehoord heb, draagt nog een leuke anekdote met zich mee: ik had een hele hoop nieuwe (of toch voor mij nieuwe) groepen in 1 keer gekregen, en Pornographie van Aqme vond ik het mooiste liedje van die nieuwe lichting. Luidkeels zong ik mee:

“Je sais qu’on parle de moi, mais sans savoir pourquoi!”

Wat ik een heel mooie zin vond.

Toen ik ook eens de rest van de tekst wilde verstaan, zocht ik de lyrics op (in het Frans: paroles). Toen bleek dat die zin helemaal niet in het liedje voorkwam, maar wel:

“Le sexe s’empare de moi, et sans savoir pourquoi”

Ik had het kunnen weten natuurlijk, gezien de titel van het lied… Maar op dat vlak blijk ik nogal naïef.

Pornographie

Mickey 3D ziet er op de foto hieronder een beetje uit als een clown. Zijn teksten zijn dan ook heel grappig.

Matador 

Les gens raisonnables

Maar Mickey 3D is niet alleen grappig, hij is vooral sociaal geëngageerd.

Demain finira bien?

Est-ce que demain finira bien ?
J’ai que 10 ans je n’en sais rien
Est-ce que les gens qui tirent sur les oiseaux
Ont-ils quelque chose dans leur cerveau ?

Les enfants

Les enfants, les enfants regardent la télé
A l’autre bout du monde, certains vont travailler
Les enfants, les enfants regardent leurs jouets
Fabriqués par des enfants qui n’ont même pas dix ans
Et qui sont fatigués

Opmerkelijk is Mickey’s muzikale samenwerking met Jane Birkin, wat het leuke Je m’appelle Jane oplevert:

Woensdag muziekdag. En hoewel mijn eigen muziek sinds vandaag plaats moet maken voor “Music for life” op StuBru, stel ik toch ook nu weer een Franse groep voor.

Kyo is een Franse muziekgroep. Hun muziek kan je misschien het best omschrijven als pop/softrock. Ze hebben de laatste jaren al enkele grote hits gehad in Frankrijk, zoals Dernière danse.

Kyo brengt nummers mét inhoud. Vaak zijn hun teksten mooi, aangrijpend, poëtisch, zinvol… Noem maar op.

Comme le monde est grand

N’attends pas demain ou après
Pour vivre trop tard
C’que tu rêvais
Surtout n’attends plus
Qu’on choisisse pour toi
Si t’es perdue
Ne suis qu’ta voie

Je saigne encore

Et ça fait mal, crois moi, une lame enfoncée loin dans mon âme
Regarde en toi, même pas l’ombre d’une larme
Et je saigne encore, je souris à la mort
Tout ce rouge sur mon corps
Je te blesse dans un dernier effort

La vérité nous ment

Tu peux mentir ça ne servira a rien
Les mensonges en série on n’en voit jamais la fin

Dernière danse

J’ai longtemps parcouru son corps
Effleuré cent fois son visage
J’ai trouvé de l’or
Et même quelques étoiles
En essuyant ses larmes
J’ai appris par coeur
La pureté de ses formes
Parfois, je les dessine encore
Elle fait partie de moi

Je cours

Fais moi de la place
Juste un peu de place
Pour ne pas qu’on m’efface
J’n'ai pas trop d’amis
Regarder en classe
C’est pas l’extase
J’ai beaucoup d’espace
Je suis seul et personne à qui le dire
C’est pas le pire
Quand la pause arrive
Je n’suis pas tranquille
Il faut que je m’ecclipse
Ou alors, accuser le coup
Où dehors …

Faudra que je cours
Tous les jours
Faudra-t-il que je cours
Jusqu’au bout

Om te eindigen nog een clipje van Sarah.

Ze is niet alleen bloedmooi, ze kan ook nog eens goed zingen. Het Frans-Italiaanse model Carla Bruni (onder meer Christian Dior en Versace) publiceerde eind 2002 haar eerste album, Quelqu’un m’a dit. Toen ze in 2007 in Koppen verscheen naar aanleiding van haar tweede album, No promises, waarin ze Engelstalige teksten van bekende dichters op muziek zet, besliste ik om haar Franstalige cd te kopen.

Een beslissing waar ik zeker geen spijt van heb. Carla Bruni heeft een mooie, ietwat hese stem waarmee ze een treffende nummers zingt. De zangeres heeft niet de bedoeling om met haar muziek de wereld te verbeteren, maar dat hoeft ook helemaal niet. Een liedje kan soms ook “gewoon mooi” zijn.

Bekijk zelf de titelsong: Quelqu’un m’a dit:

Enkele voorbeelden van de teksten:

Raphaël

Quatre consonnes et trois voyelles c’est le prénom de Raphaël,
Je le murmure à mon oreille et chaque lettre m’émerveille,
C’est le tréma qui m’ensorcelle dans le prénom de Raphaël,
Comme il se mêle au “a” au “e”, comme il les entremêle au “l”, Raphaël…

Le plus beau du quartier

Est-ce mon visage
Ma peau si finement grainée
Mon air suave
Est-ce mon allure
Est-ce la grâce anglo-saxonne
De ma cambrure
Est-ce mon sourire
Ou bien l’élégance distinguée
De mes cachemires
Quoi qu’il en soit
C’est moi le plus beau du quartier

Le toi du moi

Je suis la pluie et tu es mes gouttes
Tu es le oui et moi le doute
T’es le bouquet je suis les fleurs
Tu es l’aorte et moi le coeur
Toi t’es l’instant moi le bonheur
Tu es le verre je suis le vin
Toi tu es l’herbe et moi le joint
Tu es le vent j’suis la rafale
Toi la raquette et moi la balle
T’es le jouet et moi l’enfant
T’es le vieillard et moi le temps
Je suis l’iris tu es la pupille
Je suis l’épice toi la papille

De eerste Franse zanger die ik wil voorstellen, is Cali. Niet omdat ik hem persoonlijk de beste vind, maar omdat er toevallig een liedje van hem aan het spelen is.

De teksten van Cali zijn heel belangrijk. Ze zijn vaak dramatisch, maar altijd doorspekt met humor en spitsvondigheden. Kortom: ironie troef! (En dat zal mijn professor Franse Letterkunde dan weer heerlijk vinden.)

Uit “Elle m’a dit”

Je crois que je ne t’aime plus
Elle a jeté ça hier,
entre le fromage et le dessert
comme mon cadavre à la mer

…

Quand je fais l’amour avec toi
je pense à lui
Quand je fais l’amour avec lui
je ne pense plus à toi

Uit “Dolorosa”

Aujourd’hui j’ai décidé, j’ai décidé de ne pas vous tuer
Invite ton amant dimanche à dîner
Dimanche c’est le jour des frites et du poulet

Uit “C’est quand le bonheur”

je suis pendu par les pieds, tout rouge et le souffle coupé
à chaque fois que le hasard me dépose devant votre nez

…

je suis tendu c’est aujourd’hui que je viens vous offrir ma vie
peut-être oserais-je parler à quelqu’un d’autre qu’à mes pieds

De muziek ondersteunt deze ironie. De liedjes met ironische teksten krijgen meestal een opgewekte, jolige melodie. De hierboven aangehaalde liedjes zijn hiervan een voorbeeld, maar ook “J’ai besoin d’amour” en “Le grand jour”.

 Niet alle liedjes van Cali zijn opgewekt en ironisch. Voor wie meer van kalmere muziek houdt, kan ik onder meer de liedjes “Tout va bien”, “La vie est parfaite” en “L’amour parfait” aanraden.

Tout va bien

Ik ben niet zo’n muziekkenner. En dat is een understatement. Ik ben retarded wat muziek betreft. Dat komt door mijn obsessieve neigingen. Als ik iets graag hoor, dan koop ik een cd en luister ik daar de hele tijd naar. Maanden aan een stuk. Vroeger zelfs jaren. Vroeger had ik een cassette met muziek van Hanson op. Daar heb ik 2 jaar naar geluisterd. Ik ging speciaal op mijn kamer niets zitten doen om naar die cassette te kunnen luisteren. Op een dag was de cassette kapot. Er zat enorm veel ruis op. Maar nog steeds luisterde ik naar die cassette. Tot ik enkele weken later toch genoeg kreeg van die ruis. Met pijn in het hart moest ik me gewonnen geven en de radio aanzetten.

Een paar jaar geleden maakte ik kennis met Franse muziek. Als ik aan mensen vertel dat ik graag Franse muziek hoor, dan beginnen ze vaak spontaan over Céline Dion, Jacques Brel en andere “groten”. Maar dan moet ik hen teleurstellen: daar heb ik geen kaas van gegeten.

Mijn “groten” zijn hier amper gekend. In Frankrijk wel, daar hebben ze enkele hitjes, maar die zijn nooit in de Nederlandstalige cultuur doorgebroken. Jammer eigenlijk, want er zit écht wel kwaliteit tussen.

Ik ben persoonlijk van mening dat Franse muziek veel meer op tekst gericht is dan Engelstalige muziek. Zo is het ook met veel Nederlandstalige muziek. Er zit “inhoud” in. In tegenstelling tot bij Nederlandstalige muziek, gaat die inhoud niet ten koste van de melodie zelf.

En daarom wil ik jullie kennis laten maken met mijn Franse muziek. In een nieuwe rubriek stel ik regelmatig een Franse groep of zanger voor. Je doet er natuurlijk zelf mee wat je wilt, maar - al zeg ik het zelf - het is zeker de moeite waard om die muziek even uit te proberen. Al is het maar om je Frans wat op te frissen.