Volg je neus

Volg je neus, dan kom je er wel.

Vandaag is het een hoogdag voor al wie zich al eens afgevraagd heeft waar de volgjeneus in mijn domeinnaam vandaan komt. Tadaa!

Ooit heb ik een meisje uit Wales leren kennen. We wisselden msn-adressen uit en sinds die dag staat ze in mijn msn-lijst. Ik ben geen grote msn-fanaat, dus veel hebben we nooit gechat. Maar op een dag had ze een nick waar ik niets van verstond: een nick in het Welsch. Nieuwsgierig als ik ben, vroeg ik haar wat de nick betekende. Het bleek een liedjestekst te zijn, die ze in het Engels vertaalde naar:

But all you have to do, is follow your nose.

Sindsdien gebruik ik vaak volg je neus. En op een dag kreeg ik van iemand de reactie: “dan kom je er wel”. Dus heb ik mijn slagzin uitgebreid naar “Volg je neus, dan kom je er wel.” Een levenswijsheid als ieder ander.

“De Walen gaan naar Frankrijk, en de Vlamingen gaan naar Nederland”

Dat wist een lollige Nederlander me te vertellen op de trein vanavond. Ik heb hem meteen geantwoord dat ik in mijn leven nog maar twee keer in Nederland geweest ben. Pas achteraf besefte ik dat hij het waarschijnlijk over de gevolgen (of toch volgens hem) van een eventuele splitsing van ons Belgenlandje had.

 Maar tegelijkertijd maakten hij en zijn vrienden (een vijftigtal in totaal, op een heel korte trein) het onbewust duidelijk dat Vlaanderen en Nederland al mijlen uit elkaar gegroeid zijn. Niet alleen had ik af en toe moeite om hen te verstaan, bovendien kennen zij blijkbaar niets van onze cultuur. De vragen die een dame me stelde, toonde dat Nederlanders ons Vlamingen als een totaal ander volk zien: “Jullie hebben hier nog school op zaterdag zeker?” of “Het klopt toch dat jullie een uniform moeten dragen hé op school?” Dat soort vragen. Alsof ze niet in het land was waarvan de grens zich op een tiental kilometer van haar deur bevindt, maar wel in Uruguay of zo.

Ziek zijn is een van de grootste genoegens van het leven, vooropgesteld dat men niet al te ziek is en niet hoeft te werken voor men genezen is.

Ik vraag mij af of Samuel Butler dat ironisch bedoeld heeft. Want ziek zijn is allesbehalve leuk. En wanneer is men “niet al te ziek”? Als men “niet al te ziek” is, dan blijft men niet thuis, en gaat men dus werken/naar school voor men genezen is. En is men ziek genoeg om thuis te blijven, dan ligt men constant te denken aan wat men had kunnen doen als men niet ziek was. Men had kunnen lezen voor haar bachelorpaper, men had nog eens naar de basketmatch van haar broer kunnen gaan, men had interclub kunnen spelen, men had… Maar nee, als men ziek is, dan blijft men thuis. Men slaapt een beetje. Men slaapt nog een beetje. Men slaapt nog een beetje. Men piekert nog een beetje. Men slaapt nog een beetje. Men blijft thuis.

Knock, knock! Who’s there?

Shakespeare gebruikte deze zin in zijn Macbeth, maar hij zal zeker niet de enige zijn die ze in zijn mond genomen heeft.

Porter: 

Here’s a knocking indeed! If a man were porter of Hell Gate, he should have old turning the key. [Knock] Knock, knock, knock! Who’s there, i’th’ name of Belzebub?… [Knock] Knock, Knock! Who’s there, in th’ other devil’s name?

Waarom dit citaat? Zoals je ziet, hebben al meer dan 5500 lezers deze blog bezocht. Veel van die lezers geraken hier via zoekmachines. Bij die bezoekers doen vooral mijn posts over Tila Tequila en over Kate Moennig het goed. Maar wie zijn die andere bezoekers? Mijn vrouwelijke nieuwsgierigheid vraagt zich dat vaak af. Dus wie zin heeft om mijn vrouwelijke nieuwsgierigheid te bevredigen, of wie gewoon soms eens denkt: “hier wil ik op reageren”, aarzel niet! Ik bijt niet.

Dat brengt me bij een ander citaat, dat op een postertje met een bulldogachtige hond staat, dat op mijn kamer hangt:

Relax, soms bijt ik niet.

Ben je één van die mensen die graag op de achtergrond blijven, lees je liever dan dat je schrijft,… Geen paniek! Je bent meer dan welkom, ik word graag gelezen!

How do you live so happily while I am sad and broken down?

 Een zin uit het liedje Where does the good go? van Tegan and Sara. Ik vind het een heel mooi liedje, maar bij die zin moet ik altijd eventjes slikken. Ik weet dat ik de laatste tijd iemand heel veel pijn gedaan heb, en hoewel ik weet dat ik al veel te vaak sorry gezegd heb, wil ik me hier nog één keer verontschuldigen. Bij deze…

Wie te lang droomt, gaat op zijn schaduw lijken.

Een Indisch spreekwoord. Ik ben een dromer, dus ik heb recht van spreken, denk ik. Dromen is fantastisch, je kunt je er uren in verliezen. Dromen stellen je in staat om dingen te beleven die 100 keer beter zijn dan de werkelijkheid. Maar die werkelijkheid is alleen maar 100 keer slechter omdat je haar geen kans geeft!

En op een dag… Op een dag geef je de werkelijkheid een kans. En dan blijkt die nog zo veel beter dan je beste dromen! Gewoon, omdat je bij die dromen weet dat je droomt, en bij de werkelijkheid denkt dat je droomt! En omdat je bij de dromen weet dat alles perfect is, en bij de werkelijkheid hoopt dat alles perfect zal zijn. En dat maakt het gewoon perfect!

Wat ik eigenlijk wil zeggen:

Dromers! Hou op met dromen! Kijk eens rond! Doe in het echt wat je in je mooiste dromen zou doen! Leef!

Même le difficile peut être vite fait, seul l’impossible prend un peu plus de temps.

Dat citaat hing aan de deur in het lokaaltje waar ik mijn mondeling examen Franse taalkunde moest voorbereiden. De prof had het er waarschijnlijk speciaal opgehangen voor dat doel, want de week ervoor had ik in datzelfde lokaal ook examen gehad, en toen was het me niet opgevallen.

Het was wel grappig eigenlijk, ik had mij gehaast met mijn voorbereiding, want hoewel de anderen 20 à 25 minuten gekregen hadden, zei de prof tegen mij: “Binnen een kleine 10 minuutjes kom ik je dan halen.”

Dus na 6 minuten was ik klaar met mijn voorbereiding. En wat doet een mens dan? Rondkijken natuurlijk. Van de vele boeken Franse taalkunde kon ik enkel de titel zien, want ik durfde hen niet open te slaan. Stel je voor dat de prof me kwam halen en dat ik daar in die boeken aan het snuisteren was! Dat was mooi geweest! Dus bleef ik braaf op mijn stoeltje zitten en keek ik rond. En toen zag ik dus dat citaat hangen.

Toen wist ik dus: het examen is moeilijk, maar niet onmogelijk! Want in 6 minuten had ik het gemaakt! En een glimlach verscheen op m’n gezicht. Ja, in de examens is een mens rap content!