Is wat was wat je toekomt?

Verleden, heden, toekomst.

Wat je gehad hebt, neemt niemand je nog af. Toch trekt het zich zuchtend terug, verdwijnt het kwijnend naar de achtergrond, als een long shot van de laatste boom bij een trektocht naar de woestijn. Af en toe duikt het wel nog eens op als fata morgana, een visioen waar je hoogstens nog eventjes van wankelt. Want als wat is in een hevige strijd verwikkeld is met wat misschien nog komen zal, dan kan wat niet meer is enkel nog lijdzaam toekijken hoe het zijn in worden vervalt, of in niet worden. 

Zij vechten het uit, en wat ooit belangrijk was, doet er niet meer toe.

Toch hoop ik dat de strijd die ooit gestreden zal zijn, niet ooit lachwekkend lang geleden zal zijn, een zandkorrel in de woestijn die ik achter me laat wanneer ik nieuwe, woeste wateren wellicht bevaren zal. Ik kan slechts hopen dat de korrel op de bodem met de stroom mee zal drijven, om mij op tijd en stond een aanschijn aan te bieden van fouten die ik niet meer zou mogen maken, van keuzes die reeds gemaakt zijn, van oorzaken en gevolgen. Dat de zandkorrel maar luid genoeg zucht, niet dieper in de bodem wegzinkt maar de weg mag wijzen naar wat mij toe komt. Wat mij toe zal komen.

Dat het mij dan toe zal lachen, want ouder en wijzer zal zijn wie in het heden naar de zandkorrel uit het verleden luistert. Wie de kunst verstaat van het luisteren naar de zee, van het fluisteren van de zee. Wie echter slechts sporadisch een boompje ziet opflakkeren, zal in cirkels blijven dralen van woestenijen.

Maar hoe vind je de zandkorrel die je de weg zal wijzen naar wat je toekomt? Buk je en raap hem op.

Of draal nog even verder rond.