Meer dan een jaar geleden had ik een idee. Ik zou een intertekstualiteitsdraad aanleggen, beginnende bij His Love van Tegan and Sara. Dat lied gaat namelijk over A wolf at the table, een boek van Augusten Burroughs. Het lied had ik al beluisterd (meermaals zelfs, want het is één van mijn lievelingsliedjes), het boek moest ik nog lezen. In dat boek zou ik dan een link zoeken naar iets anders, enzovoort…
We zijn meer dan een jaar later, tijd voor aflevering twee van “De intertekstualiteit”.
Augusten Burroughs is vooral bekend van zijn bestseller Running with Scissors. Wat in eerste instantie als een memoire te boek werd geschreven, moest zijn ambities herzien na een aanklacht en werd gewoon een roman. En, sinds 2006, ook een film. In 2008 schreef de auteur ook A wolf at the table, alweer een memoire, dit keer over zijn abominabele relatie met zijn vader, een sociopaat eerste klas. De jonge Augusten hengelt naar zijn aandacht en liefde, tevergeefs, en beetje bij beetje boezemt de vader de jongen meer angst in – hij wordt als het ware een wolf.
Wie liever de auteur zelf hoort lezen: alles is mogelijk!
En toen zat ik met een probleem… Ik had moeite om een link te vinden. Literatuur, cultuur zit zo stampvol links naar werkelijkheid, naar fictie, naar wat je maar wilt, maar ik, ik vond niets.
Tot ik een tijdje geleden nog eens naar Le fabuleux destin d’Amélie Poulain keek. Amélie, het meisje wier hart zo hard bonst wanneer haar vader haar tijdens het maandelijkse medisch onderzoek eindelijk nog eens aanraakt, bracht de redding van “de intertekstualiteit”. Net als Augusten smacht Amélie naar de liefde van haar vader, een liefde die beide kinderen niet krijgen, of op zijn minst, niet voelbaar krijgen. To be continued. Soon.
4 april 2011 om 9:28 pm
Hoi,
Heb ik ook eens gedaan. Als uitvalsbasis “Onsterfelijkheid” van Kundera genomen en eigenlijk nooit alle links kunnen volgen die daar van uit gingen, maar zo heb ik toch eens een Goethe gelezen
.
2 juli 2011 om 11:53 am
Het boek heb ik helaas niet gelezen, de film van Amélie huurde ik toevallig net op de dag dat ze hem op tv toonden; ik had dat niet gecheckt. Volgens dat ik bij jou lees zou Augusten echt bang geworden zijn van zijn vader, in de film gaat het net zover niet, vond ik, op het juiste moment laat zij het kantelen door het spel met de tuinkabouter (die “op reis” gaat) te spelen, en zo de barrières te doorbreken. Er gebeurt ook langzaam aan een verandering bij haar vader, hij gaat uiteindelijk zelfs op reis, en heeft dus blijkbaar echt terug zin in het leven, wat totdan toe niet echt bleek.