Het is alweer een hele tijd geleden dat ik hier iets ben komen neerpennen, en daar wil ik mij natuurlijk voor verontschuldigen. Mijn excuus is niet ver te zoeken: het is vakantie! En hoewel je in de vakantie verondersteld wordt over zeeën van tijd te beschikken, draait het meestal anders uit. Ook deze vakantie. En dus heb ik epistels vol te schrijven over wat er deze vakantie allemaal gebeurd is. Maar dat zal ik hier niet doen. Ik zal hier met geen woord reppen over mijn wel heel woelige snoezelvakantie, over die drie prachtige dagen aan zee of over de super geslaagde taalstage waar ik net van terugkom. Ik zal het in dit bericht niet hebben over mijn sollicitatie in Lille, noch over het fantastische optreden van Tegan and Sara in Antwerpen of de snikhete maar superleuke dagen in Parijs. In dit blogbericht wil ik het gewoon hebben over het staartje dat totaal onverwachts aan mijn vorige blogbericht gebreid werd.
De dag nadat ik dat bericht geschreven had, werden wij boekentorenstudeerders gevraagd een korte enquête in te vullen over wie we waren, zodat het personeel een zicht kon krijgen op hun favoriete bezoekers: wat studeren ze, hoe oud zijn ze, wat drijft hen? Onderaan de enquête was er ruimte voor opmerkingen, en ik vond het een goed idee om de link naar mijn blogbericht daar te plaatsen.
En zo geschiedde dat ik nog een dag later een reactie kreeg op dat bericht, met daarin een uitnodiging om met tien vrienden een receptie te houden op de belvedère van de boekentoren. Ik was super opgewonden, ik voelde me Sjakie van de chocoladefabriek!
Tien vrienden vinden is niet de meest gemakkelijke karwei. Niet omdat ik geen tien vrienden heb, maar net omdat ik meer dan tien vrienden heb. Met vrienden van allerlei slag en stoot, is het niet gemakkelijk een selectie van tien te maken. Maar na enig tob- en puzzelwerk stond een bont allegaartje vrienden en ik dan toch vol verwachting in de hal van de boekentoren. Klaar om de vele trappen naar de belvédère te bestijgen – gelukkig was er een lift.
Voorzien van fruitsap en/of wijn konden we een half uurtje vanaf de vier terrassen van de boekentoren Gent aan een kritische blik onderwerpen. Mijn favoriete gebouw blijft, ook vanuit de lucht, de Vooruit. Verbazingwekkend hoe aantrekkelijk de letters VOORUIT op een niet eens zo mooie gele gevel kunnen zijn. En ook de binnentuin van de boekentoren zal altijd een plaatsje in mijn hart blijven hebben, sinds het serene beeld van het eenzame standbeeld temidden van de besneeuwde vijver deze winter op mijn netvlies gebrand werd.
Ik zou elk beeld dat ik vanaf de hoge toren gezien heb, afzonderlijk kunnen bespreken, maar misschien is het een beter idee om zelf eens een bezoekje te brengen aan de belvédère van de boekentoren. Dan rest mij alleen nog maar mijn tien vrienden te bedanken om deze ervaring met mij te willen delen en daardoor des te leuker en interessanter te maken, en natuurlijk ook het boekentorenpersoneel (en in het bijzonder de twee vriendelijke dames die ons naar boven begeleid hebben en ons daar van drank en uitleg voorzien hebben) voor de prachtige en totaal onverwachte uitnodiging, en voor het grappige boekje dat ik op het einde van ons bezoek kreeg.
