U vraagt, wij draaien.

Wat op dit moment mijn obsessie is

Wat was ik een gelukkig wezen als ik hier had kunnen zetten: ADJECTIEVEN ! Maar helaas, ik kan het hier wel zeggen, maar het zou niet de waarheid zijn. Om de waarheid wat dichter te benaderen: momenteel heb ik geen obsessie (wat eigenlijk een wonder is dat gekoesterd moet worden). Om de simpele reden dat iets dat ik moét doen, niet gemakkelijk een obsessie van mij kan worden, en dat ik momenteel zodanig veel te doen heb dat ik bewust obsessies verdruk.

Wat ik nu draag

Van beneden naar boven: mijn nieuwe Converse All Stars, een jeansbroek met een (half afgesleten, ik geef het toe) broeksriem en 2 hemdjes (eentje met korte mouwen, maar toen had ik het te koud en heb ik er nog één met lange mouwen over getrokken. Geen zicht waarschijnlijk, maar wie zal erom janken in de eenzaamheid van mijn kot?). Daaronder ondergoed. Meer details krijg je niet, vetzakje!

Doe ik vaak een dutje?

Middagdutjes zijn zalig! Een tijdje geleden was het op De Wereld van Sofie dat middagdutjes gezond zijn, en dat dat heel goed is voor studenten, zeker in de examens. En alles wat Sofie Lemaire zegt, is waar. Dus af en toe leg ik alles wat op mijn bed ligt, op mijn bureau (en op mijn bureaustoel en op de grond, bij gebrek aan plaats), zet ik mijn timer op 20 minuutjes en geniet ik van een middagnapje.

Wie ik het laatst een knuffel heb gegeven

Aan Marijke, zondagavond. Ik word er steeds beter in! Er komt een dag dat ik meedoe aan de nationale knuffeldag. Not.

Wat ik zou willen veranderen

Er is heel veel dat veranderd moet worden, en er is heel veel waar ik graag aan wil helpen om het te veranderen, maar er is momenteel niet echt iets dat ik zelf op mijn eentje zou willen veranderen. Voorstellen zijn steeds welkom.

Wat ik vanavond eet

Een tomaat, een gele paprika, een komkommer en erwtjes, met rijst erbij en alles door elkaar gemengd. ‘t Is donderdag vandaag, dus Veggiedag.

Mijn laatste aanschaf

Gisteren in de Fnac heb ik mijn zelfreputatie weer helemaal waargemaakt door niet aan de verleiding te weerstaan om boeken te kopen: “De slinger van Foucault” van Umberto Eco, “Honderd jaar eenzaamheid” van Gabriel García Marquez, “De stad der blinden” van José Saramago en “Waar ik jou word” van Antjie Krog. Ooit zal ik al mijn in boekenkoopzieke buien gekochte boeken gelezen hebben.

Naar welk geluid ik nu luister

De uitdagende klanken van Peaches, als voorbereiding op het concert waar ik binnen twee weken naartoe ga.

Favoriete weertype

“Ik heb de zon gezien, daarboven in de hemel, de zon gezien, daarboven in de lucht! Ze schijnt voor jou en mij, daarboven in de hemel, voor jou en mij, daarboven in de lucht!” Maar niet té straf. 25 graden of zo, en licht briesje. En ’s avonds wolken om voor een mooie rode zonsondergang te zorgen. En ’s nachts geen wolken meer, om sterren te zien, en de maan waar je de romantische gedachte bij kunt uiten dat een bepaalde andere persoon, ver weg van hier, precies hetzelfde ziet als jij. Zucht.

Zeg iets tegen de persoon die je getagged heeft.

Dag Maaike! Misschien zal jij het helemaal niet met mij eens zijn, maar ik vind dat jij veruit het meest interessante thesisonderwerp hebt van alle mensen die ik ken. Al wil ik mij er geen visualisaties bij maken.

Favoriete vakantieplek

Frankrijk. Omdat het Frankrijk is. Dat is een argumentatie die niet te weerleggen valt.

Films die ik keer op keer kan bekijken

De films van Shyamalan. M.Night Shyamalan. The sixt sense, Unbreakable, Signs, The village, Lady in the water en The happening. Ik kan ze ook letterlijk keer op keer bekijken, want ik heb ze allemaal op DVD. Behalve The sixt sense, die heb ik op videocassette.

Favoriete theesmaak

Vruchtenthee. Rode vruchten. Ik heb een mengeling van rode vruchtenthee op mijn kot staan, en daar neem ik dan blindelings een zakje uit, zodat ik niet goed weet welke smaak ik het beste vind. Misschien vind ik andere thee nóg lekkerder, maar dat weet ik niet, want ik drink nog niet zo lang thee en ik heb dus nog niet zo veel verschillende smaken geproefd.

Het boek dat ik momenteel lees

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan van Kundera, en Camps en Dewulf. 2003 stukjesgewijs. Het eerste boek ben ik al maanden aan het lezen, omdat ik het heel mooi vind en er zo lang mogelijk van wil genieten, het tweede boek lees ik sinds gisteren, en enkel de stukjes van Dewulf. Misschien lees ik volgende week wel de stukjes van Camps, wie weet.

Wat mij op dit moment veel plezier geeft, maar tegelijkertijd ook schuldgevoelens

Niet veel plezier, geen schuldgevoelens. Ik voel mij op dit moment neutraal, wat volgens mij op dit moment de beste emotie is. Begrijpe wie begrijpen wil. En kan.

Wat is je doel?

Één doel is te weinig, zei de voetballer, en hij maakte een punt voor de tegenstanders. We gaan van doel naar doel, soms hebben we meerdere doelen tegelijkertijd, en nooit hebben we geen enkel doel. Maar het ultieme doel is misschien toch om ons op een dag met een gerust geweten aan het onvermijdelijke te kunnen overgeven.

Wat wil ik ooit nog doen?

Een boek schrijven. Mij een idee vormen van waar ik écht in geloof, en daar dan naar handelen. Iemand liefhebben zonder grenzen. De hemel op aarde vinden.

Wat wens ik mijn kinderen toe

Goede ouders.

Welke kwaliteit zou ik willen hebben

We worden te persoonlijk.

Noem één van je kwaliteiten

Uit valse bescheidenheid antwoord ik niet op deze vraag.

Waar wacht ik op?

Op Godot.

Heb je een tic of kenmerkende eigenschap?

Ja.

De zondag van de schaker?

De vraag die ik het vaakst uit de mond van mijn nichtje hoor, is of ik zondag naar oma en opa ga. Het antwoord dat zij het vaakst uit mijn mond hoort? “Zondag niet, ik moet interclub spelen”. De nationale interclubs, een rode draad door het leven van de schaker. Elk jaar tussen oktober en maart ieders meest geliefde excuus om aan zondagse familieverplichtingen te ontkomen, om het gras door één van de kinderen te laten maaien, om een namiddagje uit de verstikkende klauwen van vrouwlief te ontsnappen…

De democratie lijkt herboren

Om een interclubmatch te spelen, heb je nodig: één lokaal; vier, zes of acht schaakspelen en klokken; en twee maal zo veel schaakspelers. En dat is het zo wat. Echter, anno 2009 is het internet niet meer weg te denken uit het dagelijkse leven van de gemiddelde Belg, en zo is het ook met het dagelijkse leven van de gemiddelde schaker. Interclub beperkt zich niet langer tot de schaak- en analysetafel, wanneer men thuis komt, keuvelt men rustig voort over het spel waar het hart van vol is.

Getuige daarvan de pagina’s lange discussies in reactie op schaakfabriekartikels. Waar vorig jaar fel gediscussieerd werd over competitievervalsing van bepaalde individuele clubs, laaiden de gemoederen dit jaar hoog op over de algemene competitievervalsing die de december- en januarironden teweeg brengen. Goede en minder goede ideeën werden geopperd, er werd goed naar elkaar geluisterd en er werd minder goed naar elkaar geluisterd. Er werd constructief gediscussieerd en er werd af en toe ook destructief gediscussieerd. De democratie lijkt herboren, met het internet als doopmeter.

Niet enkel de internetdiscussies liepen hoog op tijdens het interclubseizoen 2008-2009, ook de spanning deed dat. Waar vorig jaar Bredene verscheidene reeksen domineerde, stelde de kustclub zich dit jaar tevreden met de titel van degradatiekampioen. De echte titelstrijd liet de uittredende landskampioen over aan meer aan elkaar gewaagde clubs. In eerste klasse werd het duel tussen de twee titelkandidaten, een Oostkantonse derby, zelfs uitgesteld tot de allerlaatste ronde – kan men zich een puurder competitieslot voorstellen?

Derde klasse B kende een dramatische wending in diezelfde ronde elf, toen de Zottegemse jeugd zich verslikte in een op papier heel haalbare kaart en daardoor de al koud gezette Kidibull aan zich zag voorbijgaan. Een gelijkaardig scenario overkwam de mannen van Leuven Centraal in 4B, en wellicht zullen er die zondagavond 22 maart 2009 ook in andere ploegen teleurgestelde traantjes gevloeid zijn. Gelukkig gaan onverwachtse traantjes in de ene club steeds gepaard met verbaasde joligheid in een andere club, want zoals het spreekwoord ons al jaren leert, is de één zijn dood, de ander zijn brood.

11 ronden lang was de Belgische schaakwereld in de ban van de grootste ploegencompetitie van het land. Een half dozijn ronden pijnigden we onze dierbare hersentjes in ons favoriete schaaklokaal, de andere helft van het jaar transpireerden we in het hol van de vijand. Glorieuze overwinningen werden uitbundig gevierd en vernederende nederlagen nauwlettend verzwegen. Meteen na thuiskomst werden uitslagen in Facebookstatussen met de wereld gedeeld; het ondergrondse netwerk deed vaak sneller zijn werk dan de officiële kanalen. Zondag rustdag? De zevende dag schiep God het schaakspel. En God zag dat het goed was.

Matchpunten?

Helaas, inmiddels heeft april zich opgedrongen, met haar interclubloze zondagen, net nu de lente de grasmaaier wat vaker boven doet komen. Gelukkig kunnen we al dromen, al vooruitkijken naar oktober en het nieuwe seizoen. We hebben in elk geval genoeg stof om over te piekeren, want er werd ons een hele resem nieuwe reglementen opgedrongen. Met op kop natuurlijk het overschakelen van bordpunten op matchpunten, een beslissing die conservatieve en minder conservatieve spelers meteen op hun paard doet kruipen. Een rangschikking gebaseerd op matchpunten brengt heel ander spel met zich mee dan een klassement op bordpunten. Inderdaad, het maakt van het hele gebeuren veel meer een ploegencompetitie, maar zitten wij schakers – allemaal in zekere mate toch een beetje egocentrische eenzaten – daar echt op te wachten?

O ja, zeker, het nieuwe systeem kan spannende vechtpartijen opleveren, die zo omstreeks 20u voor één van beide ploegen dramatisch eindigen ergens op anderhalf uur rijden van huis, met een auto vol veertigers die ’s anderendaags weer op hun werk moeten zijn en dus staan te popelen om huiswaarts te keren om daar vrouwlief in hun armen te sluiten en met een zucht toe te geven dat één namiddag in de veertien dagen toch wel langer duurt dan ze hadden verwacht. Twee van de drie wachtenden vullen hun namiddag met het achtste pintje/de derde Duvel sinds het einde van hun partij om iets na vieren en kunnen er inmiddels de lol wel van inzien, maar Bob bijt zijn nagels stuk en denkt aan de kilometers die hij nog voor de boeg heeft, aan zijn kindjes die hij graag nog een nachtzoentje had willen geven, en probeert zijn teleurstelling te verdringen door aan zijn kameraden te denken, die op het clubfeest in mei de champagne misschien wel rijkelijk zullen kunnen laten vloeien door dat extra halve punt waar nummer vier zo verbeten om zit te strijden.

Die nummer vier voelt de druk op zijn schouders, hij wéét dat zijn makkers misnoegd zijn om de tijd die kruipt en hoewel hij even goed als hen beseft dat zijn stelling meer dan remisewaardig is, hoewel hij maar al te blij zou zijn met die paar elopuntjes die een gelijkspel hem zou opleveren, vecht hij door tot de allerlaatste seconde. Wat kan hij anders doen, want ook hij proeft de champagne reeds in zijn mond?

Of de voorstanders van matchpunten de tegenstanders gelijk zullen moeten geven, of dat de tegenstanders zullen moeten toegeven dat de voorstanders ergens wel een punt hadden, dat zullen we volgend jaar wel zien. Maar de wedergeboorte van de democratie? Alle hekelpunten die tijdens de internetdiscussies aan bod zijn gekomen, blijven onveranderd, de kalender is amper aangepast, maar het puntensysteem waar nog niemand zijn bedenkingen over had geuit, moest er wél aan geloven. De doopmeter heeft de kinderkamer al klaargemaakt, nu de ouders nog…