Beeld je eens in: het is 3 uur ’s nachts, je bent op weg naar je kot na een gezellig avondje uit. Je staat nog wat te praten met een vriendin, wanneer plots 2 lichtjes beschonken mannelijke jongeheren aanstalten maken om zich in het gesprek te mengen. Om een nieuw gesprek op te leggen, beter gezegd. Je gaat er even in mee, maar daarna verzoek je hen vriendelijk jullie met rust te laten – je was immers aan een serieus gesprek bezig. Je verzoek wordt niet opgenomen zoals je hoopte dat het opgenomen zou worden; de jongens blijken er doof voor. Zelf hebben ze echter ook een dringend verzoek: of ze niet je telefoonnummer mogen hebben. Een gewone “nee” begrijpen ze niet. Wat geef je als uitleg?
1. Waarom zou ik mijn telefoonnummer geven aan om het even wie?
De woorden “om het even wie” wekken zonder twijfel ergernis op. De jongen in kwestie vindt zichzelf niet om het even wie. Je legt hem uit dat er de volgende dag een andere jongen op je af kan komen, dat er de dag ervoor misschien ook al iemand geweest is. Dat je, als je aan elk van die jongens je gsm-nummer zou geven, al gauw 1000′en telefoontjes kon verwachten.
2. Je gooit het over een andere boeg: jij bent zelf toch helemaal niet speciaal.
Volop protest, waar je, als je heel eerlijk bent, wel een beetje gevleid door bent. Hij vindt je heel speciaal, je hebt mooie ogen, een charmante lach, hij houdt van de manier waarop je niet stil kunt staan terwijl je met hem praat, hij vindt je intelligent, enzovoort. Dat brengt je bij
3. Hij heeft te veel gedronken. Als hij nuchter was, zou hij wel zien dat je zo speciaal niet bent.
Dom van je. Snugger antwoordt hij dat je dan maar je telefoonnummer moet geven, dan kunnen we de volgende ochtend nog eens afspreken, als hij nuchter is. Help! Gauw grijp je terug naar excuus 1. Helaas, hij was vergeten waarom hij nu weer maar één van twaalf uit een dozijn was. Geduldig leg je hem alles nog eens uit. Na een vijftal keer ben je wel zo slim om niet meer te zeggen dat hij niet helder meer denkt door de drank. Je schudt een ander excuus uit je mouw:
4. Hij is gewoon een dragueur. Jij kon om het even welk ander meisje geweest zijn; als hij tegen het meisje dat nu zou gaan passeren, was begonnen, had hij haar ook speciaal gevonden.
Hij wil al protesteren, kijkt om naar het meisje en verbetert zich midden in zijn zin: misschien wel ja. Maar meteen hamert hij erop dat jij toch wel heel speciaal bent. Allé, zo’n mooi meisje, het is raar dat je nog geen lief hebt… Die kans grijp je met beide handen, ze is te mooi om te laten liggen:
5. Wel, dat ís het nu net: je hebt wel een vriendje, en aangezien jij het niet graag zou hebben dat hij afsprak met vreemden die hen probeerden te versieren, doe jij dat ook niet.
Een leugentje om bestwil. Een kanjer van formaat eigenlijk. Er is helemaal geen sprake van een vriendje, maar als alle echte redenen niet aanslaan, moet je toch íets proberen. Nou, vergeet het maar. Van trouw heeft de jongen duidelijk geen kaas gegeten. Het duurt niet lang voor hij plots heel dichtbij jou staat, en je met zachte stem en smekende ogen toevertrouwt: “I wanna kiss you”. Je schrikt op en eist wat meer afstand. Alle excuses beginnen van voren af aan, tot je vriendin na anderhalf uur op haar strepen staat: het is al heel laat en zij moet morgen werken. Eindelijk!
