Oproep

Ben jij één van die mensen die de ambitie hebben om ooit een verpakking uit te vinden? Zo’n mooi, kleurrijk ding in karton? Waar ze ik weet niet wat van onbenulligheden in verpakken? Mooie ambitie. Een ambitie als een ander. Al hoop ik dat ik je nu niet op gedachten breng. Ben jij iemand met die ambitie, dan hier een dringende oproep:
Laat je creativiteit zegevieren terwijl je over je kleurenpalet gebogen staat. Rood, wit, groen, blauw, paars, indigo, geel, zwart, oranje, lila, bordeaux,… De meest onmogelijke combinaties worden mogelijk als je je fantasie gebruikt. Het is immers jouw ontwerp. Dus als jij vindt dat het kan, dan kán het ook! Driewerf hoera!

Ook de boodschap en de prentjes die je met die kleuren versiert, is geheel voor eigen interpretatie vatbaar. Wil je je boodschap in 3 talen verkondigen? Je mag! Zie je het nog polyglotter? Doe maar! Vind je het Nederlands al duidelijk genoeg? Dat is het ook! Of houd je meer van een nonsenstaal? Zo eentje dat wij Belgen maar al te graag naar het songfestival sturen? You’re the boss! Vind je één woord tekst genoeg of wil je hele epistels op je verpakking? Zie je graag een foto op je doos staan? Of houd je meer van tekeningen? Westers of anime? Keuzes tot je hoofd ontploft.

Dan zul je er waarschijnlijk wel niet rouwig om zijn als ik je vraag om je creativiteit wat in te tomen als het gaat over de vorm van je verpakking. Want wat de vorm betreft, geldt één heilige leuze: Hou het simpel! aka: Hoe simpeler, hoe liever! aka: We like it simpel! aka: Simpel is beter! Vul zelf maar aan… Een doosje met een simpele vorm, niet te veel uitsteeksels en niet te veel plooiwerk. Denk aan die arme vakantiejobjes die hun handen kapottrekken aan jouw dozen. In hondervoud. In duizendvoud. Een pakje uitscheuren, het in de machine leggen, nog een pakje uitscheuren, dat ook in de machine leggen, er nog eentje uitscheuren, en zo gaan we nog 7uur, 59 minuten en 45 seconden door. En morgen beginnen we gewoon opnieuw. Driewerf hoera!

Beter nog: waarom een doosje? Waarom niet gewoon een kaartje dat je boven het “product” legt, verpakt in een aluminium doosje en plastiek folie, vervaardigd in andere dan kartonnagefabrieken?

Het milieu? Denk je aan het milieu wanneer je nutteloze kilometers met je wagen rijdt? Denk je aan het milieu wanneer je een cigaret opsteekt? Wanneer je het licht aanlaat? Wanneer je deo spuit? Wanneer je badschuim in je bad doet? Waarom dan bij het uitvinden van verpakkingen wel?

Laten we een deal sluiten: jíj maakt een mooie verpakking, houdt rekening met mijn oproep en misschien promoot ik hier jouw verpakking wel. Misschien ook niet. Dat is wel zo eerlijk, want ik weet ook niet of jij ooit een verpakking gaat maken, ik weet ook niet of jij daarbij rekening zult houden met mijn toch heel redelijke maar dringende en dwingende vraag. Laten we de hand schudden en elkaar vriendelijk lachend wijsmaken dat we woord zullen houden…

Mensen die mensen kennen – de verschillende soorten relaties

Een mens kent vele mensen. Nog veel meer mensen kent een mens niet. Met die mensen heeft hij een onbekenden-relatie. Met miljoenen en miljoenen mensen heb je nooit van je leven contact. Jullie leven als het ware naast elkaar. Nog miljoenen anderen kom je ooit eens tegen. Misschien raken jullie jassen elkaar wel even, misschien kruisen jullie blikken een moment, misschien komt het tot een beleefde glimlach. Dat maakt jullie niet minder onbekend. Onbekend is onbemind. En dat maakt een onbekenden-relatie de gemakkelijkste van allemaal.

Iets minder onbekend zijn de kennissen. Je hebt al wel eens tegen elkaar gesproken, misschien zaten jullie ooit samen in de klas, speelden jullie ooit in hetzelfde tornooi of waren jullie op hetzelfde kamp, is jullie bloed op de één of andere manier met elkaar verbonden, zien jullie elkaar altijd op de trein en is de rituele begroeting – hoewel het enige contact dat jullie hebben – je dierbaar geworden… We spreken in honderdtallen. Kennisrelaties zijn ook niet zo moeilijk, als je geleerd hebt hoe je je in de omgang moet gedragen. Kennissen kunnen je ego strelen of je ego kwetsen, maar uiteindelijk, als je genoeg zelfbewust bent, deert het je allemaal niet zo wat ze van je denken. Je leeft naast elkaar tot jullie wegen zich kruisen, daarna leef je gewoon voort zoals je bezig was, tot een volgende kruising, enzoverder, enzovoort.

Een trede hoger op de relationele ladder staan de maten. De kameraden. De makkers. Of hoe je ze ook wenst te noemen. Waar vind je ze? Dat kan overal zijn: in de sportclub, in de klas, in je straat, op het werk, in de familie, op de trein, in de wandelgangen. Het aantal? Verschilt van persoon tot persoon. De contactfrequentie ook. Sommigen zien hun maten dagelijks of wekelijks. Anderen vinden maandelijks of jaarlijks contact voldoende. Een kameraadschappelijke relatie kenmerkt zich door een hoge amusementswaarde, vlotte gesprekjes met weinig diepgang en een eventuele gedachte aan hen als je je afvraagt wie je nou weer eens zou kunnen vragen om dit of dat met je te doen. Kameraden horen leuk te zijn. Je voelt meer dan sympathie voor ze maar hun welzijn ligt je niet zo na aan het hart dat je veel problemen met hen hebt. Hun fouten neem je er bij, zonder morren. Niemand is perfect.

Minder fouten aanvaard je van je vrienden. Niet omdat zij het recht niet hebben op imperfecties, maar omdat ze met te veel imperfecties je vrienden niet zouden zijn. Het is belangrijk dat je je vrienden kunt vertrouwen, dat je er zo veel mogelijk jezelf bij kunt zijn, dat je je goed bij hen voelt. De eisen liggen hoger, het aantal dus ook een pak lager: de meesten tellen hun vrienden op één hand. Als je nu denkt: ”ik heb toch meer vrienden dan dat hoor,” dan denk ik dat ik het over je beste vrienden heb. Je vrienden zijn ook kameraden, maar jullie gesprekjes hoeven zich niet tot het oppervlakkige te beperken. Je vertelt je vreugdes aan elkaar, maar kunt ook bij elkaar terecht in moeilijker tijden. Jullie kennen elkaar door en door. Dat maakt je sterk, maar ook heel kwetsbaar. Vrienden kunnen je keihard kwetsen, als ze willen. Door dingen die je hen in vertrouwen verteld hebt, rond te bazuinen. Door je in je gezicht gelijk te geven, maar achter je rug de belachelijkheid van je woorden te benadrukken. Niet dat ze dan écht vrienden zijn, alleen: dat weet je pas als het te laat is. Als jij al je kaarten op tafel hebt gelegd. Is vriendschap het risico waard? Ik geloof het wel, je hoeft alleen te vertrouwen.

Het allermeest kan je gekwetst worden door je lief/je verloofde/je man of vrouw. Hij/zij is partner en beste vriend in één. De hoeveelheid? In de regel 1 enkel exemplaar. Uitzonderingen maken de situatie enkel complexer. Hij of zij maakt je doodgelukkig, maar kan je met één woord, één beweging, ook doodongelukkig maken. Dat geeft niet. Dan weet je dat je van hem/haar houdt. Het geluk overheerst. Totdat hij/zij de macht die je in zijn/haar handen gelegd hebt, op afschuwelijke wijze misbruikt. Je vertrouwen, waar je zo hard je best voor gedaan hebt, al was het niet altijd gemakkelijk, beschaamt. Hij/zij bedriegt je. In het partnerschap of in de vriendschap of in allebei: hij/zij duikt met een ander onder de lakens, droomt van een ander, vertelt de ander wat jij hem/haar ooit verteld hebt. Alsof het niets is. Terwijl jullie nog samen zijn, of wanneer één van beiden de relatie verbroken heeft. Het doet pijn. Het doet pijn hem/haar te zien doen alsof het hem/haar niets kan schelen. Alsof jij hem/haar niets kunt schelen. Alsof het de bedoeling was de dingen ook met zijn/haar toekomstige te delen. En met de relaties van die toekomstige. En met de relaties van de relaties van die toekomstige. Die soort van interconnectiviteit wil je niet.

En zo kom je tot een laatste soort relatie. Misschien wel de meest hevige van allemaal. De relatie met je ex. Je houdt van hem/haar en je haat hem/haar. Je wilt hem/haar graag gekwetst zien, maar eigenlijk wil je hem/haar niet gekwetst zien. Je ziet wat hij/zij verkeerd doet, maar wat kun je eraan doen? Je bent machteloos en die machteloosheid maakt je kwaad. Je bent hem/haar kwijt, en dat wil je niet. Maar je bent machteloos. Je wilt hem/haar zo graag terug, maar tegelijkertijd zie je niet in hoe je dat zou kunnen willen. Maar je vecht, en je weet, dat ooit je ex een plaatsje zal vinden binnen de andere relaties. Misschien wordt hij/zij ooit weer een onbekende. Misschien een kennis of een maat. Misschien een vriend. Misschien, heel misschien, hoewel je de kans met de seconde kleiner ziet worden, je lief. Maar hopelijk nooit meer je ex.

Ti Ti Tia!

Ze doet het en ze doet het goed. Alweer een Belgisch atletiekrecord verpulverd en op welke manier! In één poging springt Tia Hellebaut over de 2.05 meter hoog gelegde lat. Een gouden sprong. Heel sportminnend Vlaanderen in rep en roer. Wat een prestatie! Wat een hoogtes! De Brabançonne weerklinkt in het Vogelnest. Wat een afsluiting van de Spelen. Wat een Tia!

We zijn gelanceerd!

Maandag schreef ik dat wij Belgen het niet slecht deden in Peking, wat voor een dag kregen we dinsdag! Zeebroeck fietst en loopt een hele tijd op kop in de triatlon. Dat hij uiteindelijk pas 13e wordt, is bijzaak: de hele wereld heeft hem gezien. Nog meer in de kijker fietsen zich de Belgen Keisse en De Ketele in de ploegenkoers. Zij maken er echt de koers, sprokkelen het meeste punten en zitten op een halve ronde van het goud, dat de andere teams hen helaas niet gunnen. Één tegen allen is niet haalbaar en de Belgen worden ingehaald, waardoor ze knap – heel knap – vierde worden, na de drie landen die er wel in slaagden een ronde te pakken. Wanneer je de BBC-commentator enthousiast 4x “Belgium” hoort roepen per minuut, dan wórd je gewoon chauvinistisch. Het voetbalelftal brengt ons knap voetbal, met veel kansen maar weinig gescoor, waardoor ze met harde 4-1-cijfers naar de kleine finale gestuurd worden. Het is de dag van de kleine Belg die mooie dingen doet, maar het is ook de dag van de net niet.

 

Hoe anders verloopt de Belgische Olympische dag op woensdag: Jean-Michel Seive uitgeschakeld in de eerste ronde van zijn vierde Olympische tornooi, het paard van Jos Lansinkis leeg… Wat een off-dag.

Donderdag: de ups en de downs. Zowel de 4×100-meisjes als Tia Hellebaut plaatsen zich op overtuigende wijze voor hun respectievelijke finales, de hockey-ploeg grijpt de 9e plaast – het hoogste wat ze nog konden grijpen, maar onze twee tienkampers moeten allebei al op hun eerste dag de handdoek in de ring werpen vanwege blessures.

En dan komt vrijdag, dan is er voetbal. België speelt voor het brons, tegen favoriet Brazilië – een herhaling van hun eerste match. Alweer regent het mooie kansen in de eerste helft, maar toch is het Brazilië dat twee keer scoort. De tweede helft is onbezield: 3-0 is de eindstand en de Belgen grijpen voor de vierde keer nét naast het eremetaal. Onze grote hoop vervlogen, nog steeds zijn onze zakken leeg.

Maar dan…

vlammen de sprintsters naar een tweede stek. Olivia Borlée, Hanna Mariën, Elodie Ouedraogo en Kim Gevaert doen België daveren: zo vaak net niet en nu meer dan net wel! We schieten omhoog in de medaillestand. Wij staan op de Olympische kaart. 2 dagen voor het einde van deze Spelen zijn we gelanceerd. Wij, Belgen, wij kunnen grootse dingen doen.

Kunnen we dat? Kunnen de mannen van de 4×400 hun pas veroverd Belgisch record nóg scherper stellen? Kan Tia hoger springen dan de andere atletes? Kunnen de mountainbikers zich naar het podium worstelen? Allé hop! Uit je bed, zet de televisie aan and you’ll see…

De Olympische Spelen

Als sinds de vorige Spelen in Athene kijk ik ernaar uit, en nu zijn ze alweer “bijna” voorbij: de Olympische Spelen van 2008. In 2004 leerde ik er de spanning van de schermsport kennen, het impressionante van de slalom… Sporten die je daarna weer 4 jaar op het scherm niet meer ziet.

Daarom keek ik dus uit naar deze Olympische Spelen: ik wilde mooie, zeldzame sporten zien. Wat een teleurstelling toen Één de eerste dag de volledige wegrit uitzond! Gelukkig waren er nog de andere zenders: op de Engelse post kon ik die dag het roeien volgen. Op France 2 genoot ik in de begindagen van spannende schermfinales en judoreeksen. Voetbal en turnen zag ik op onze Belgische zender, evenals het paardrijden en het beach volley. Met af en toe eens volleybal, basketbal, tennis, pingpong, handbal, waterpolo en andere sporten weet ik mijn regenachtige vakantiedagen gemakkelijk op te vullen.

Mijn persoonlijke hoogtepunt: niet de 8 gouden medailles van Michael Phelps, hoe bejubeld deze zwemmer ook is. Ik ben meer een underdogmens, dus Phelps had bij mij al afgedaan voor hij nog maar in het Olympisch bad sprong. De Franse gouden medailles in de verschillende schermdisciplines komen al dichter in de buurt, maar dat heeft natuurlijk alles te maken met mijn voorliefde voor Frankrijk én voor schermen. Maar als ik eerlijk moet zijn, is het Usian Bolt die alle bewondering van me krijgt. De manier waarop de Jamaicaan zich op de 100m kan laten uitbollen, waarop hij als hij zich niet laat uitbollen, zonder het te beseffen een wereldrecord loopt, de relaxte uitdrukking op zijn gezicht tijdens het lopen… een échte kampioen!

Bij de Belgen worden de medaillekansen, hoe klein die in het begin al niet waren, steeds kleiner. Meer dan 70 landen hebben al één of meerdere medailles gesprokkeld, maar wij zijn daar nog steeds niet bij. Alle Belgische hoop lijkt nu te rusten op hoogspringster Tia Hellebaut (op mijn hoop al van in het begin lag) en op de Belgische voetbalploeg (ironisch in een periode waarin het Belgische voetbal niet al te veel voorstelt). Maar zelfs zonder medailles doen de Belgen het lang niet slecht. Speciale trots voel ik voor Tim Maeyens, die knap 4e werd in de skiff – het roeien is een mooie sport. Maar hoe goed de Belgen het ook doen, de kroon op het werk zou toch een Belgische medaille blijven, dus laten we allemaal duimen voor de Belgen die in het vervolg van deze Spelen nog hun beste beentje voor zullen zetten!