De Grote Man van de Belgische literatuur koos ervoor om op een uurtje na exact 21 jaar na mijn geboorte te sterven. Het minste dat ik dan kan doen, is hem hier eventjes vermelden.
Ik ga jullie hier niet vervelen met een ellenlange biografie van de heer Claus, die kan je elders wel lezen. Ook zal ik geen werken van hem bespreken, om de eenvoudige reden dat ik geen werken van hem gelezen heb. Ik heb enkel het toneel Vrijdag gezien, en hoewel ik het wel kon smaken, vond ik de uitvoering niet zo super.
Het enige wat jullie van mij krijgen, is een gedicht. De keuze van het gedicht lag voor de hand: als trotse inwoner van de meest westelijk gelegen provincie van ons land, koos ik voor West-Vlaanderen:
Dun lied donkere draad
land als een laken
dat zinkt.
Lenteland van hoeven en melk
en kinderen van wilgehout.
Koorts en zomerland wanneer de zon
haar jongen in het koren maakt.
Blonde omheining
met de doofstomme boeren bij de dode haarden
die bidden ‘Dat God ons vergeve voor
wat hij ons heeft aangedaan’.
Met de vissers die op hun boten branden
met de gevlekte dieren de schuimbekkende vrouwen
die zinken.
Land, gij breekt mij aan. Mijn ogen zijn scherven.
Ik in Ithaka met gaten in mijn vel,
ik leen uw lucht in mijn woorden.
Uw struiken uw linden schuilen in mijn taal.
Mijn letters zijn: West-Vlaanderen duin en polder.
Ik verdrink in u,
land. gij wordt een gong in mijn schedel en soms
later in de havend
een kinkhoorn: mei en kever. duistere lichte
aarde.
0 Reacties tot “Ja, de Hugo verdient hier ook een vermelding”