Volg je neus

 De Grote Man van de Belgische literatuur koos ervoor om op een uurtje na exact 21 jaar na mijn geboorte te sterven. Het minste dat ik dan kan doen, is hem hier eventjes vermelden.

Ik ga jullie hier niet vervelen met een ellenlange biografie van de heer Claus, die kan je elders wel lezen. Ook zal ik geen werken van hem bespreken, om de eenvoudige reden dat ik geen werken van hem gelezen heb. Ik heb enkel het toneel Vrijdag gezien, en hoewel ik het wel kon smaken, vond ik de uitvoering niet zo super.

Het enige wat jullie van mij krijgen, is een gedicht. De keuze van het gedicht lag voor de hand: als trotse inwoner van de meest westelijk gelegen provincie van ons land, koos ik voor West-Vlaanderen:

Dun lied donkere draad
land als een laken
dat zinkt.

Lenteland van hoeven en melk
en kinderen van wilgehout.

Koorts en zomerland wanneer de zon
haar jongen in het koren maakt.

Blonde omheining
met de doofstomme boeren bij de dode haarden
die bidden ‘Dat God ons vergeve voor
wat hij ons heeft aangedaan’.

Met de vissers die op hun boten branden
met de gevlekte dieren de schuimbekkende vrouwen
die zinken.

Land, gij breekt mij aan. Mijn ogen zijn scherven.
Ik in Ithaka met gaten in mijn vel,
ik leen uw lucht in mijn woorden.
Uw struiken uw linden schuilen in mijn taal.

Mijn letters zijn: West-Vlaanderen duin en polder.

Ik verdrink in u,
land. gij wordt een gong in mijn schedel en soms
later in de havend
een kinkhoorn: mei en kever. duistere lichte
aarde.

Het is hiet een tijdje windstil geweest op muziekvlak. Maar nu we er terug! En vandaag is het Prohom die onze oren mag proberen te strelen.

Helaas is youtube niet erg Prohom-vriendelijk. De liedjes die ik het mooist vind, staan er niet op. Né à la place d’un autre is heel mooi, heel rustig ook, en ook van Mise en bouche ben ik fan.

 Maar de liedjes die wel op youtube te vinden zijn, zijn ook lang niet slecht hoor. Zo heb je ça oublie d’aimer en Le miroir et moi, die qua concept misschien wel wat meehebben van Mickey 3D: de nadruk ligt op de tekst - ietwat grappig, met een boodschap. Een beetje naar kleinkunst toe dus, als je het zo wilt stellen.

ça oublie d’aimer

Le miroir et moi

Volg je neus, dan kom je er wel.

Vandaag is het een hoogdag voor al wie zich al eens afgevraagd heeft waar de volgjeneus in mijn domeinnaam vandaan komt. Tadaa!

Ooit heb ik een meisje uit Wales leren kennen. We wisselden msn-adressen uit en sinds die dag staat ze in mijn msn-lijst. Ik ben geen grote msn-fanaat, dus veel hebben we nooit gechat. Maar op een dag had ze een nick waar ik niets van verstond: een nick in het Welsch. Nieuwsgierig als ik ben, vroeg ik haar wat de nick betekende. Het bleek een liedjestekst te zijn, die ze in het Engels vertaalde naar:

But all you have to do, is follow your nose.

Sindsdien gebruik ik vaak volg je neus. En op een dag kreeg ik van iemand de reactie: “dan kom je er wel”. Dus heb ik mijn slagzin uitgebreid naar “Volg je neus, dan kom je er wel.” Een levenswijsheid als ieder ander.

Gisteren was het weer Pasen. Ongetwijfeld heb ook jij dat met veel plezier gevierd. Onze kasten puilen uit van de eieren -dat hebben we wel verdiend, na de vasten (die bij ons thuis gekrompen is van 40 dagen geen choco of frisdrank naar 2 dagen waarop we bewust vis eten in plaats van vlees: aswoensdag en Goede Vrijdag). Op dit eigenste moment zit ik nog met de nasmaak van een 4 cm hoog chocoladen haasje. Want haasjes vieren met Pasen hun hoogdag (het was niet voor niets de verjaardag van Coonein zaterdag), net als de klokken…

 Maar ondanks die “heidense” gebruiken, weten we allemaal nog waar Pasen voor staat. Allemaal? Op missverkiezingen hoor je steevast opperen dat we dan de geboorte van Jezus vieren. En kan je het die missen-in-spe kwalijk nemen dat ze een beetje in de war zijn? Zelfs de seizoenen weten niet meer welk feest wanneer valt; iedereen wil een Witte Kerst, maar maart schotelt ons een Witte Pasen voor! Dolle pret!

Ik heb geen ambities om Miss Huppeldepup te worden, dus ik weet dat we op Pasen de verrijzenis van Jezus vieren. Toch haalde ik pas 50% op de onderstaande quiz, die mijn nicht en haar verloofde me gisteren voorschotelden. Ik vond hem verrassend; na jaren op een katholieke school, blijk ik toch nog veel niet te weten. Of vergeten te zijn. En dat terwijl ik een goed geheugen heb voor verhaaltjes…

Denk je dat je beter kan dan mij? Doe dan zelf de test. De antwoorden vind je onderaan, als je de tekst selecteert.

1. Waarom werd Jezus gekruisigd?

a) Omdat hij de Joodse wet had overtreden

b) Omdat hij in opstand kwam tegen de Romeinen

c) Omdat hij zichzelf met God gelijk stelde

d) Omdat hij de tafels in de tempel omver had gegooid

2. Wat zei Jezus vlak voor Hij stierf?

a) Mijn God, waarom hebt U mij verlaten?

b) Mijn God, wilt U wraak nemen op mijn moordenaars?

c) Mijn God, laat deze beker aan mij voorbijgaan.

d) Mijn God, dit heb ik niet verdiend.

 3. Wat gebeurde er nadat Jezus stierf?

a) Niets bijzonders, de meeste mensen gingen weer naar huis.

b) Er brak een opstand uit onder zijn volgelingen

c) De soldaten verlootten zijn kleren onder elkaar

d) Het gordijn in de tempel scheurde en er was een aardbeving

4. Wat deed Jezus nadat hij weer levend was geworden?

a) Hij verscheen aan zijn discipelen en daarna ging hij naar de hemel.

b) Hij verscheen aan iedereen die bij zijn kruisiging aanwezig was geweest.

c) Hij trok ten strijde tegen degenen die hem gekruisigd hadden.

d) Hij werd koning en priester over Israël.

Antwoorden: 1. c 2. a 3. d 4. a

En ??

Gelukkige verjaaaaardaaag, gelukkige verjaaaaardaaaag,…!

Een citaat van een vakantieganger op Snoezel. Hele dagen liep hij dit te zingen, op een zelfgemaakt melodietje. Elke dag opnieuw vroeg ik hem dan: “Ah, ben je jarig vandaag?” en dan knikte hij enthousiast van ja, dus gaf ik hem drie kussen.

 Vandaag is het mijn verjaardag. Verjaardagen zijn super! De hele dag loop je opgewekt rond, je krijgt cadeautjes, kaartjes… Als je dreigt te vergeten welke dag het is, krijg je al gauw een sms’je met gelukwensen, dat je meteen weer dat zweverige verjaardagsgevoel schenkt. Het is joúw dag!

 Het is nog maar de vraag of ik binnen nog eens 21 jaar nog steeds graag verjaardag zal vieren!

“De Walen gaan naar Frankrijk, en de Vlamingen gaan naar Nederland”

Dat wist een lollige Nederlander me te vertellen op de trein vanavond. Ik heb hem meteen geantwoord dat ik in mijn leven nog maar twee keer in Nederland geweest ben. Pas achteraf besefte ik dat hij het waarschijnlijk over de gevolgen (of toch volgens hem) van een eventuele splitsing van ons Belgenlandje had.

 Maar tegelijkertijd maakten hij en zijn vrienden (een vijftigtal in totaal, op een heel korte trein) het onbewust duidelijk dat Vlaanderen en Nederland al mijlen uit elkaar gegroeid zijn. Niet alleen had ik af en toe moeite om hen te verstaan, bovendien kennen zij blijkbaar niets van onze cultuur. De vragen die een dame me stelde, toonde dat Nederlanders ons Vlamingen als een totaal ander volk zien: “Jullie hebben hier nog school op zaterdag zeker?” of “Het klopt toch dat jullie een uniform moeten dragen hé op school?” Dat soort vragen. Alsof ze niet in het land was waarvan de grens zich op een tiental kilometer van haar deur bevindt, maar wel in Uruguay of zo.

Weet je wat mooi is? Verdraagzaamheid. Het is één van de waarden die je er in het katholiek onderwijs ingestampt krijgt. Maar het is vooral mooi omdat het leuk is voor jezelf. Door onverdraagzaam te zijn pest je voornamelijk jezelf. De ander hoeft niet te weten dat je hem of haar niet zo graag hebt. Alleen jij hebt er last van. Dus probeer ik zo verdraagzaam mogelijk te zijn.

Daar slaag ik vrij goed in, vind ik. Er zijn natuurlijk wel enkele personen die ik écht niet kan uitstaan, maar dat is dan ook omdat die mensen mij dingen misdaan hebben. Mensen die mij niets misdaan hebben, hebben mijn aversie niet te vrezen.

Die regel geldt voor “normale mensen”. Een klein beetje anders gaat het in zijn werk als je bekend bent. Dan hoef je mij niets te misdoen. Dan kan het volstaan dat je gezicht of je stem me niet aanstaat, dat je iets te vaak naar mijn goesting op de buis verschijnt, dat een familielid net iets te hard om je moet lachen, … Voor je het weet sta je levenslang op mijn zwarte lijst.

Heel erg uitgebreid is mijn zwarte lijst echter niet. Momenteel staan er drie personen op: 2 Bekende Vlamingen en één fictief persoon. Natuurlijk zijn er wel meer bekende figuren waar ik het niet zo voor heb, maar voor hen heb ik niet zo’n hevige afkeer als voor de 3.

Aandachtige lezers zullen wel al weten wie de eerste persoon op mijn lijstje is. Ik vermeldde hem gisteren al: Bart Peeters. Dat zal velen niet verbazen, want heel veel mensen kunnen hem werkelijk niet uitstaan. Waarschijnlijk is dat te wijten aan een overdosis Bart Peeters op de nationale televisie de laatste jaren. Trop, c’est trop en te veel is te veel. Zeker voor een opvallende en hyperactieve figuur als hij. Gelukkig voor meneer Peeters heeft hij naast een uitgebreid clubje anti’s ook meer dan genoeg fans.

De tweede BV die ik liever niet dan wel zie, is Leen Demaré. Zij heeft het helemaal zelf gezocht, met haar kinderachtige gedrag in het Swingpaleis. Hoewel Felice, ook al niet één van mijn favorieten, de vrouwen altijd oneerlijk veel voortrok, schreeuwden die onnozele trienen - Leuke Leen op kop - moord en brand omdat de venten zogezegd punten kregen die ze niet verdienden. Ik was dan ook altijd grote fan van de mannen in het Swingpaleis. Die tierende dames vond ik echt belachelijk. Leen Demaré trok daarin echt het voortouw: ze was het lievelingetje van de meester (in dit geval dus Felice), en de grootste streefster van de groep.

De laatste persoon op mijn zwarte lijst zal waarschijnlijk het meest lezers verbazen. Mijn enorme afkeer van hem is veel minder fictief dan het personage zelf. We hebben het over Mr. Bean. Je weet wel, die halve idioot die zo goed als nooit iets zegt en die de ene stommiteit na de andere uithaalt. Grappig, toch? Nou, voor mij dus niet, ik weet zelf niet eens waarom. Het is niet dat domme humor mij niet aan het lachen kan brengen, dat is allesbehalve waar. Oké, Louis de Funès is ook mijn ding niet, maar Monty Python en consoorten werken toch vaak genoeg op mijn lachspieren. Maar Mr. Bean, nee dank u. Dan kruip ik nog liever vroeg in m’n bed.

Nostalgie slaat toe! Liedjes van Kinderen voor kinderen weerklinken luid uit mijn boxen. Zinnen die toevallig rijmen, doen me spontaan zingen. (Ware het niet dat ik mezelf dan inhoud, en slechts in mijn binnenste, voor mij alleen en alleen voor mij zing.)

Ochtendhumeur

Ik herinner me dat mijn broer en ik vroeger uren voor de tv zaten om de shows van Kinderen voor kinderen te bekijken. En te herbekijken. Want vaak pakte mijn mama dat dan voor ons op. Nog steeds hebben we videocassettes met afleveringen op.

ADHD

Dus heb ik naar een aflevering gekeken dit weekend. Terwijl ik ziek was, en alleen thuis. Vol enthousiasme begon ik eraan. Een enthousiasme dat niet lang duurde, want plots herkende ik de presentator… Bart Peeters. En als je de wereld verdeelt in mensen die Bart Peeters graag hebben en mensen die Bart Peeters niet graag hebben, dan ben ik een fervente en trotse aanhanger van die tweede groep.

Twee vaders

 Maar ik herstelde me al gauw van de domper op de feestvreugde en genoot met volle teugen van Alkmaar en Sint-Genesius-Rode die elkaar met liedjes als Wakker met een wijsje en Vuur en Vlam bekampten. Dat de Nederlanders met de beker naar huis gingen, was voor mij niet echt een verrassing meer, maar het uurtje was wel geslaagd.

Ik heb zo waanzinnig gedroomd

Wat ik mij afvraag: kennen de Vlaamse kindjes van nu eigenlijk Kinderen voor kinderen nog? Of hoort dat enkel nog tot de Noord-Nederlandse cultuur? Dat zou jammer zijn, want waarom zouden onze kindjes niet naar die mooie liedjes mogen luisteren, terwijl de kindjes van onze Noorderburen naar hartelust mogen meezingen met K3, Kabouter Plop en Mega Mindy.

Ha, ha, ha, je vader

Niet het Aziatische schiereiland, de voormalige Franse kolonie of een film erover, wel de populaire Franse rockgroep. Hoewel het hoogtepunt van deze in 1981 opgerichte groep in de jaren 80 lag, is Indochine nog steeds populair bij jonge en minder jonge Fransen. En ook bij niet-Fransen, waar ik een uitstekend voorbeeld van ben.

Nadat ik via de gebruikelijke weg met Indochine in contact gekomen was, kocht ik de alweer gebruikelijke cd. Na heel wat gewik en geweeg in de winkel, werd het Le Birthday Album.

Veel liedjes van Indochine zijn grappig (bijvoorbeeld Le baiser) : door het muzikale aspect, door de tekst of zelfs door het gebrek aan coherente tekst, zoals het liedje Dizzidence politik.

Le baiser

Indochine bestrijkt een heel scala aan genres. Van het rustige Le grand secret, over Mao Boy, naar het opgewekte Trois nuits of L’aventurier.

Mao Boy

L’aventurier

Heel mooi vind ik ook J’ai demandé à la lune. Stiekem ben ik weg van het romantische aspect van het liedje. Maar ook niet-romantische zielen zullen het zeker kunnen smaken, al was het maar om de mooie tekst.

J’ai demandé à la lune

Ziek zijn is een van de grootste genoegens van het leven, vooropgesteld dat men niet al te ziek is en niet hoeft te werken voor men genezen is.

Ik vraag mij af of Samuel Butler dat ironisch bedoeld heeft. Want ziek zijn is allesbehalve leuk. En wanneer is men “niet al te ziek”? Als men “niet al te ziek” is, dan blijft men niet thuis, en gaat men dus werken/naar school voor men genezen is. En is men ziek genoeg om thuis te blijven, dan ligt men constant te denken aan wat men had kunnen doen als men niet ziek was. Men had kunnen lezen voor haar bachelorpaper, men had nog eens naar de basketmatch van haar broer kunnen gaan, men had interclub kunnen spelen, men had… Maar nee, als men ziek is, dan blijft men thuis. Men slaapt een beetje. Men slaapt nog een beetje. Men slaapt nog een beetje. Men piekert nog een beetje. Men slaapt nog een beetje. Men blijft thuis.