Trein-frustraties

Vroeger ging ik graag met de trein. Je kon er op het gemak zitten dromen. Of lezen. Of gewoon gesprekjes afluisteren van de mensen rondom jou.

 Maar de laatste tijd stapelen de trein-frustraties zich op. Niet alleen ontneemt de trein je de zon, moet je er afscheid op nemen,… Maar ook en vooral zijn er veel te vaak “persoonsongevallen”, zoals ze het in het station zo graag noemen. Met andere woorden: mensen die zich voor de trein gooien.

Ik vind zelfmoord sowieso al egoïstisch. Je ontloopt je eigen problemen ermee, maar bezorgt wel een heleboel andere mensen heel veel pijn en zorgen. Maar ik ga mensen die zelfmoord plegen niet veroordelen. Wat je niet begrijpt, moet je maar aanvaarden. En aanvaarden dat je niet alles kunt begrijpen…

Maar onder een trein springen is nog extra egoïstisch. Niet alleen traumatiseer je de conducteur, die daarmee een persoon doodgereden heeft, ook de mensen die op de trein zitten, worden met jouw in het rond vliegende ledematen geconfronteerd. Nadat ze die traumatiserende ervaring hebben meegemaakt, krijgen ze ook nog alle tijd om die dieper te laten inwerken, want hun trein komt tot stilstand en vertrekt pas als er een nieuwe chauffeur is, als de hulpdiensten de stand van zaken opgemeten hebben, als…

Ook de andere reizigers worden met je dood geconfronteerd. Zij die op jouw lijn reizen, lopen gemakkelijk een half uur vertraging op – vaak zelfs een uur of meer. Als zij dan stapvoets de plaats waar jouw leven een vlucht genomen heeft, passeren, zien ze eventueel nog ergens een afgerukte arm liggen, waar ze jaren later nog rillingen van krijgen als ze eraan terug denken.

Die reizigers die niet getrakteerd worden op een tochtje ramptoerisme, moeten uren in de kou op hun trein zitten wachten in het station, waardoor ze een verkoudheid oplopen, een examen missen, te laat komen voor hun sportwedstrijd, noem maar op.

De reizigers die niet op jouw lijn reizen, blijven ook niet gespaard: om de vijf minuten roept een stem voor het hele station af dat wegens een persoonsongeval de trein naar x een onbepaalde vertraging opgelopen heeft. De reizigers krijgen een bedrukt gevoel van die boodschap. Om van die stem nog maar te zwijgen. Als die twee uur aan een stuk om de vijf minuten over een persoonsongeval bericht moet geven, wat denkt u dat die daarna dan doet? Gezellig koffie drinken?

De familie is natuurlijk altijd de dupe bij een zelfmoord. Als je dierbare voor de trein gesprongen is, schaf je je echter wel gemakkelijker een auto aan, want de trein, daar blijf je toch een tijdje ver vandaan! En op die manier lijdt ook het klimaat onder jouw laatste daad. Maar dat is weer een ander verhaal…

Stap dus op de trein in plaats van eronder!