Vroeger hadden we een poes, Witje. Ik was nog maar een kleutertje toen, maar ik herinner me haar nog goed. En haar jongskes ook, hoewel ik me maar van één jongske meer de naam herinner: Tarzan. Het was een leuk jongske, Tarzan! Het durfde heel veel (vandaar natuurlijk zijn naam). Maar op een dag was Tarzan weg. Foetsie! En een paar dagen later was ook Witje verdwenen… Ik verdenk nog steeds een kattenhater uit de buurt. Wij waren altijd bang van hem, we verzonnen dat het een kinderlokker was, dus hij was zeker in staat om katten te vergiftigen!
Maar toen hadden we dus geen poes meer. Tot deze zomer. Een vriendin van mijn moeder had een katje genomen, maar ze bleek er allergisch voor, dus kregen wij het. Mijn broer mocht een naam kiezen, en noemde haar Minouche. Mijn andere broer ging daar niet mee akkoord en noemde haar Bobke. Ik noemde haar stiekem Bastille. En mijn pa noemde haar altijd gewoon Poes. Maar officieel heette ze dus Minouche.
Minouche was een prachtige kat. Heel speels, maar ook heel lief! Toen ze voor het eerst in de tuin mocht, bleek er echter een probleem: de kat van de buren vond Minouche duidelijk niet lief, en Minouche haar ook niet. Doodsbang was ze van die grote kat! Ze durfde amper in de tuin!
Op een dag was Minouche verdwenen. Weken aan een stuk hebben we haar niet gezien. Tot ze op een avond terugkwam. Het was al gauw duidelijk dat ze een ander huisje gevonden had. Daar hadden ze haar drie weken binnen gehouden, en toen ze weer buiten mocht, kwam ze terug naar ons. Maar nog steeds was ze bang van de poes van de buren. Dus koos ze uiteindelijk toch voor haar andere huis.
Tot vorige week. Plots stond ze aan onze deur. De hele avond amuseerden mijn broers zich rot met Minouche. Ik niet, want ik was in Gent, ik had examen de dag erna. Een paar avonden later kwam ze weer terug. Het zag ernaar uit dat we weer een poes zouden hebben (de grote dikke poes van de buren was intussen gestorven, dus daar hoefde ze niet bang meer voor te zijn).
Maar ik was aan het studeren voor mijn examen over ironie. Dus het verhaaltje zou niet af zijn zonder dat er ironie aan te pas kwam. En laat het nu eens toevallig ironie du sort zijn!
De dag erna zagen we Minouche liggen, een straat van ons verwijderd, op straat, haar ene oog ingedeukt, haar andere oog uitgepuild. Dood.
0 Reacties tot “Minouche alias Bobke aka Bastille of gewoon Poes”