Vrijdag kreeg ik een mailtje van Richard. Hij was teleurgesteld, had de 1000 op een haar na gemist.
Dus beloofde ik hem, dat als de 1000ste bezoeker zich niet zou melden, dat ik dan een post over hem zou schrijven. Geen probleem voor mij, want ik moest niet lang nadenken over wat ik wilde schrijven.
Richard is namelijk dinsdag gaan schaatsen. Niet zoals de meesten in deze periode van het jaar, op de één of andere kerstmarkt, maar in de Kristallijn in Gent. Het was lang geleden dat Richard nog geschaatst had, maar dat gaf niet: na enkele onzekere pasjes was hij vertrokken voor een hele toer rond de piste. En nog één. En nog één…
Maar toen ging het mis. Nog geen 10 minuten was Richard aan het schaatsen, of hij viel pardoef op zijn hoofd. Dat heb ik van horen zeggen, want ik heb het niet gezien en hijzelf herinnert het zich allemaal niet zo goed meer. Het eerstvolgende dat Richard zich herinnert, is dat hij in de spoed zit in het UZ.
Enkele onderzoeken en een nachtje observatie; het verdict: een lichte hersenschudding. Gelukkig viel het allemaal nog wel mee: woensdag liep Richard weer fris en monter door de gangen van de Blandijn!
